Chcę wiedzieć wszystko

Filozofia analityczna

Pin
Send
Share
Send


Filozofia analityczna był dominującym akademickim ruchem filozoficznym w krajach anglojęzycznych i krajach skandynawskich od początku XX wieku do lat 70. lub 80. i być może od tego czasu. Różni się od filozofii kontynentalnej, która bierze swoją nazwę od kontynentu europejskiego i jest dominującą filozofią w większości krajów nieanglojęzycznych.

Głównymi założycielami filozofii analitycznej byli filozofowie z Cambridge G. E. Moore i Bertrand Russell. Być może najsilniejszym impulsem była ich reakcja na brytyjski idealizm oraz odrzucenie heglizmu i heglizmu. Jednak zarówno Moore, jak i Russell - szczególnie Russell - byli pod silnym wpływem niemieckiego filozofa i matematyka Gottloba Frege'a, a także wielu wiodących zwolenników filozofii analitycznej, takich jak Ludwig Wittgenstein, Rudolf Carnap, Kurt Gödel, Karl Popper, Hans Reichenbach, Herbert Feigl, Otto Neurath i Carl Hempel pochodzą z Niemiec i Austrii.

Przegląd

Filozofia analityczna opracowana głównie w krajach anglojęzycznych.

W Wielkiej Brytanii Russell i Moore zastąpili CD Broad, L. Susan Stebbing, Gilbert Ryle, AJ Ayer, RB Braithwaite, Paul Grice, John Wisdom, RM Hare, JL Austin, PF Strawson, William Kneale, GEM Anscombe, Peter Geach, i inni.

W Ameryce ruch był prowadzony przez wielu wyżej wymienionych emigrantów europejskich, a także Maxa Blacka, Ernesta Nagela, Charlesa L. Stevensona, Normana Malcolma, Willarda Van Ormana Quine'a, Wilfrid Sellars, Nelsona Goodmana i innych, podczas gdy AN Prior , John Passmore i JJC Smart byli znani w Australii.

Logika i filozofia języka od samego początku były głównymi nurtami filozofii analitycznej, choć dominacja ta znacznie się zmniejszyła w drugiej połowie XX wieku. Kilka linii myśli wywodzi się z wczesnej, językowo-logicznej części tradycji filozofii analitycznej. Należą do nich: logiczny pozytywizm lub logiczny empiryzm, logiczny atomizm, logika i filozofia zwykłego języka.

Centralne dla logicznego pozytywizmu i logicznego empiryzmu były Koło Wiedeńskie, dzieło Moritza Schlicka i Rudolfa Carnapa oraz innych członków Koła, zasada weryfikacji, rozróżnienie analityczno-syntetyczne, odrzucenie metafizyki oraz emotywizm w etyce i estetyce. A.J. Mała, ale bardzo wpływowa książka Ayera, Język, prawda i logika można traktować jako podsumowanie i wprowadzenie do logicznego pozytywizmu w świecie anglojęzycznym. W latach 30. XX wieku, wraz z nadejściem nazizmu, nastąpiła duża imigracja logików i naukowców z Europy kontynentalnej do Wielkiej Brytanii, Ameryki, Australii, Nowej Zelandii i innych miejsc w świecie nienazistowskim. (Patrz Logiczny pozytywizm i krąg wiedeński)

W latach pięćdziesiątych programy logicznych pozytywistów i logicznych empirystów zaczęły się rozwiązywać zarówno z przyczyn wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Esej Quine'a z 1951 roku, „Dwa dogmaty empiryzmu”, pozbywający się domniemanego rozróżnienie analityczno-syntetyczne, i redukcjonizm, „przekonanie, że każde znaczące stwierdzenie jest równoznaczne z jakąś logiczną konstrukcją opartą na terminach odnoszących się do bezpośredniego doświadczenia”, jak to ujął Quine, było kluczowe dla zaniku logicznego pozytywizmu. Esej Hempela „Problemy i zmiany w empirycznym kryterium znaczenia”, opublikowany w 1950 r., Pokazał także logiczne i inne problemy związane z pojęciami eksperymentalnej testowalności, weryfikowalności, falsyfikowalności, potwierdzalności i przekładalności na język empiryczny jako kryterium poznawcze znaczenie. Prace te i inne, napisane przez byłych zwolenników logicznego pozytywizmu lub logicznego empiryzmu, okazały się dewastujące dla programu.

Możliwe jest podzielenie filozofii analitycznej na dwa odmiany lub obozy: zwykłą filozofię językową, kierowaną przez Johna L. Austina i kontynuowaną przez jego wyznawców - jest to czasami znane jako „filozofia oksfordzka” - a drugi obóz zawiera wszystko inne. Ta przerwa wiąże się z pytaniem, czy analiza powinna być przeprowadzana przede wszystkim za pomocą zwykłego języka, czy też powinna zawierać element formalnej logiki i języka formalnego.

Późniejsza filozofia analityczna i postanalityczna obejmuje szeroko zakrojone prace z zakresu etyki, takie jak prowadzone przez Philippę Foot, R. M. Hare, J. L. Mackie, Alasdair MacIntyre i inni; filozofia polityczna, którą wykonali przede wszystkim John Rawls i Robert Nozick; estetyka badana przez Monroe Beardsley, Richard Wollheim i Arthur Danto; filozofia religii badana przez Alvina Plantingę i Richarda Swinburne; filozofia języka prowadzona przez wielu filozofów, w tym Davida Kaplana, Saula Kripke, Richarda Montague, Hilary Putnam, W.V.O. Quine, Nathan Salmon i John Searle; filozofia umysłu, którą studiowali Daniel Dennett, David Chalmers, Hilary Putnam i inni. Metafizyka analityczna znalazła również zastosowanie w pracach Saula Kripke, Davida Lewisa, Nathana Salmona, Petera van Inwagena, P.F. Strawson i inni.

Termin filozofia analityczna

Termin filozofia analityczna jest nieco niejednoznaczny i ogólnie ma trzy znaczenia: doktryna, metoda i tradycja.

  1. The doktryny najczęściej nazywane „filozofią analityczną” to logiczny pozytywizm i logiczny atomizm. Mówiąc luźniej, termin ten może również odnosić się do filozofii zwykłego języka, filozofii zdrowego rozsądku lub połączenia powyższych. Takie użycie miało sens do lat 50. XX wieku, kiedy to najwybitniejsi filozofowie „analityczni” byli często zaangażowani w kilka powiązanych programów badawczych i zaangażowani w podobne podstawowe tezy; ale jest to coraz bardziej mylące, ponieważ bardzo niewielu współczesnych filozofów analitycznych stosuje się do którejkolwiek z tych szkół, a tym bardziej do wszystkich. Zrównanie współczesnej filozofii analitycznej z logicznym pozytywizmem lub założenie, że jest on zasadniczo podobny do logicznego pozytywizmu, jest częstym błędem.
  2. The metoda filozofii analitycznej jest uogólnionym podejściem do filozofii. Początkowo związany z projektami analizy logicznej, obecnie podkreśla jasne, precyzyjne podejście, ze szczególnym naciskiem na argumentację i dowody, unikanie dwuznaczności i dbałość o szczegóły. To sprawiło, że wiele przedmiotów filozoficznych bardziej nadaje się do specjalizacji i pracy precyzyjnej, a także sprawiło, że wiele pism jest bardziej technicznych niż w przeszłości. Prawdopodobnie doprowadziło to również do tego, że filozofia ma mniej rozległy zakres „sensu życia”, który jest powszechnie kojarzony z tym terminem, a krytycy filozofii analitycznej czasami przeciwstawiają się temu punktowi. Z drugiej strony zapewne zwiększył koncentrację i dyscyplinę, umożliwiając debatę i redukcję rozmawiających ze sobą filozofów.
  3. The tradycja filozofii analitycznej rozpoczął od Gottlob Frege, Bertrand Russell, GE Moore na przełomie XX i XX wieku, a nieco ponad dekadę później u Ludwiga Wittgensteina i obejmuje wszystkich, którzy pracują w ich żyłach i nad różnymi projektami, które powstały od czasu pracy innych filozofów analitycznych. Zazwyczaj charakteryzuje się wysiłkiem wyjaśnienia kwestii filozoficznych poprzez analizę i rygor logiczny, tj. Metodą (2) powyżej.

Związek z filozofią kontynentalną

Termin „filozofia analityczna” częściowo oznacza fakt, że większość tej filozofii ma swoje korzenie w początkowym XX wieku ruchu „analizy logicznej”; częściowo termin ten służy do odróżnienia „analitycznej” od innych filozofii, zwłaszcza „filozofii kontynentalnej”. Filozofia kontynentalna oznacza głównie filozofię, która rozwinęła się w Europie kontynentalnej po Heglu, głównie w odpowiedzi na nowoczesność lub filozofię współczesną, która rozwinęła się od Kartezjusza przez Hegla. Głównym ruchem filozoficznym „filozofii kontynentalnej” była fenomenologia zainicjowana przez Edmunda Husserla, a następnie Martina Heideggera. Filozofia analityczna powstała jako reakcja przeciwko silnemu wpływowi Hegla, a zwłaszcza przeciwko Heideggerowi. Większość filozofów analitycznych uważała się za empirystów i uważali Hume'a za swojego największego i najważniejszego filozoficznego przodka. Filozofowie analityczni postrzegali filozofię Hegla jako „niejasną i neologistyczną”, a Heideggera jako „agresywną i opresyjną obscenię, zaciemnianie i nieprzezroczystość”.

Rozłam między nimi rozpoczął się na początku XX wieku. Logiczni pozytywiści lat dwudziestych promowali: systematyczny odrzucenie metafizyki i ogólna wrogość do metafizycznych pojęć, które uważali za bezsensowne lub źle pomyślane: na przykład Bóg, niematerialna dusza lub uniwersalia takie jak „zaczerwienienie”. W tym samym czasie Heidegger zdominował filozofię w Niemczech i stał się wpływowy we Francji, a jego praca stała się przedmiotem częstych szyderstw w anglojęzycznych działach filozoficznych.

Podczas gdy filozofowie kontynentalni zajmowali się tradycyjnymi zagadnieniami metafizycznymi i społeczno-polityczno-historycznymi wymiarami wiedzy, filozofowie analityczni koncentrowali się na logicznych analizach języków. Te dwa ruchy obrały różne ścieżki bez dużej komunikacji. Filozofowie analityczni zignorowali filozofię kontynentalną jako „niejasną i pozbawioną znaczenia”, a filozofowie kontynentalni patrzyli na filozofię analityczną jako „powierzchowną i płytką”. Rozłam dotknął różne wydziały filozofii szkolnictwa wyższego. Większość wydziałów filozoficznych w Anglii i USA była zdominowana przez filozofię analityczną, zaś w Niemczech, Francji i innych krajach Europy kontynentalnej dominowała filozofia kontynentalna.

Każda tradycja wyrastała jednak i ewoluowała w różne style i formy. Podział tych dwóch ruchów dzisiaj nie jest już tak ostry, jak na początku połowy XX wieku.

Problemem jest także kojarzenie „analitycznego” i „kontynentalnego”. Termin „analityczny” konwencjonalnie oznacza metodę filozofii, podczas gdy termin „kontynentalny” wskazuje raczej na pochodzenie geograficzne. Z tego powodu rozróżnienie jest nieco mylące. Ojcowie założyciele filozofii analitycznej, Frege, Wittgenstein, Carnap, pozytywni logiczni (koło wiedeńskie), empirycy logiczni (w Berlinie) i polscy logicyści byli produktami kontynentu europejskiego. Wiele filozofii w Niemczech i we Włoszech, większość w krajach skandynawskich, a także wiele rozproszonych na pozostałej części kontynentu oraz w Ameryce Łacińskiej, jest również analitycznych. Europejskie Towarzystwo Filozofii Analitycznej 1 odbywa się na całym kontynencie co trzy lata. I odwrotnie, filozofia kontynentalna jest dziś realizowana być może przez większą liczbę osób w krajach anglojęzycznych niż gdziekolwiek indziej, zwłaszcza na wydziałach literatury porównawczej lub kulturoznawstwa.

Wiele osób twierdzi obecnie, że rozróżnienie zawodzi: że przedmiot filozofii kontynentalnej można badać przy użyciu tradycyjnych narzędzi filozofii analitycznej. Jeśli to prawda, wyrażenie „filozofia analityczna” może być zbędne, a może normatywne, jak w „rygorystycznej filozofii”. Wyrażenie „filozofia kontynentalna”, podobnie jak „filozofia grecka”, oznaczałoby pewien okres historyczny lub szereg szkół filozoficznych: niemiecki idealizm, marksizm, psychoanaliza jako filozofia, egzystencjalizm, fenomenologia i poststrukturalizm.

Filozofia analityczna, zgodnie z jedną interpretacją, zawiodła w swoich „systematycznych” światłach, aby wykazać bezsensowność lub fikcyjność atakowanych koncepcji. Już w 1959 r. John Passmore oświadczył, że „pozytywny logiczny… jest martwy, lub tak martwy, jak kiedykolwiek staje się ruch filozoficzny”. („Logiczny pozytywizm”, w Encyklopedia filozofii, Paul Edwards, Ed., T. 5, 56). Niewielu dzisiejszych filozofów analitycznych zgodziłoby się, że mają coś w rodzaju dokładnej i sprawdzonej teorii, które terminy są znaczące, a które bez znaczenia. Współczesne czasopisma poświęcone filozofii analitycznej są na dobre lub tak bogate w metafizykę, jak każdy filozof kontynentalny.

Formalizm i języki naturalne

Podejście analityczne ma na celu wyjaśnienie problemów filozoficznych poprzez zbadanie i wyjaśnienie języka używanego do ich wyrażenia. Doprowadziło to do wielu sukcesów: logiki symbolicznej i innych aspektów logiki współczesnej, uznając pierwszorzędne znaczenie sensu i odniesienia w konstruowaniu znaczenia oraz rozróżnienie między składnią i semantyką w nauce języka, twierdzenie Kurta Gödela o niepełności, Bertrand Teoria określonych opisów Russella, falsyfikacjonizm Karla Poppera i semantyczna teoria prawdy Alfreda Tarskiego.

Zwykła filozofia analityczna języka

Dwa główne wątki przeplatają tradycję analityczną. Próbuje się zrozumieć język, używając logiki formalnej i języka formalnego lub konstruowanego. Oznacza to, że w taki czy inny sposób dąży do sformalizowania sposobu, w jaki formułuje się wypowiedzi filozoficzne.

Drugi wątek stara się zrozumieć idee filozoficzne poprzez dokładne i staranne zbadanie języka naturalnego (zwykle nazywanego „zwykłym językiem” lub języka powszechnie używanego przez ludzi, takiego jak angielski lub niemiecki lub francuski) używanego do ich wyrażania - zwykle z nacisk na znaczenie zdrowego rozsądku w radzeniu sobie z trudnymi pojęciami. Ten filozoficzny ruch lub motyw można przynajmniej częściowo przypisać twórczości G.E. Moore, i zwykle uważa się, że miał swojego największego wykładnika w Johnie L. Austinie i jego pracy w Oksfordzie, szczególnie po II wojnie światowej aż do jego przedwczesnej śmierci w wieku 59 lat w 1960 roku. W rzeczywistości zwykłą filozofię analityczną języka często nazywano „ Filozofia oksfordzka ”. Oprócz Austina, filozofię zwykłego języka powiązano z takimi filozofami, jak Ryle, John R. Searle i inni. Chociaż był w Cambridge, a nie w Oksfordzie, późniejsze dzieło Ludwiga Wittgensteina, jak w nim zawarte Niebieskie i brązowe książki i jego pośmiertnie opublikowane Badania filozoficzne, było również szczególnie ważne i przełomowe dla tej formy filozofii analitycznej.

Ruch oksfordzki był kontynuowany przez następców Austina, ale żaden z nich nie był tak wyszkolony ani osiągnięty jak on w swojej formie zwykłej analizy językowej, i dziś w większości zniknął jako odrębna i wyraźnie widoczna gałąź filozofii analitycznej. Jednak w momencie, gdy zyskało na znaczeniu, dla tych filozofów, których pociągała filozofia analityczna, ale ubolewali nad błędami i zawężeniem logicznego pozytywizmu lub logicznego empiryzmu, praca Austina i jego towarzyszy była często postrzegana jako powiew nowego i ożywczego powietrza.

Zamiast patrzeć na problemy filozoficzne przez pryzmat logiki formalnej, zwykła filozofia języka próbuje poradzić sobie ze zwykłym użyciem terminów językowych związanych z takimi problemami. Podczas gdy pozytywizm pozytywny skupia się na terminach logicznych i relacjach logicznych, które powinny być uniwersalne i niezależne od czynników warunkowych (takich jak kultura, język, warunki historyczne), zwykła filozofia języka podkreślała użycie języka przez zwykłych ludzi. Można zatem argumentować, że zwykła filozofia językowa ma bardziej socjologiczne podłoże, ponieważ zasadniczo koncentruje się na użyciu języka w kontekście społecznym.

Zwykła filozofia języka była często używana do rozproszenia problemów filozoficznych, ujawniając je jako wynik fundamentalnych nieporozumień dotyczących zwykłego użycia odpowiednich terminów lingusitycznych. Rzeczywiście jest to widoczne u Ryle'a (który próbował pozbyć się tego, co nazwał mitem Kartezjusza o „duchu w maszynie”), a także u Wittgensteina.

Oprócz pracy wykonanej w Oksfordzie w latach 50. i 70. semantykę języka zwyczajnego badał lingwista MIT Noam Chomsky oraz filozofowie Donald Davidson, P. F. Strawson, Michael Dummett, John McDowell i inni.

Te dwa wątki - język formalny vs. zwykła filozofia języka - przeplatają się, czasem nieprzejednanie przeciwstawne, czasem praktycznie identyczne. Najsłynniejszy Wittgenstein rozpoczął w obozie formalizmu, ale w obozie języka naturalnego.

Logiczny atomizm

Filozofia analityczna wywodzi się z rozwoju logiki predykatów Gottlob Frege. Umożliwiło to przekształcenie znacznie szerszego zakresu zdań w logiczną formę. Bertrand Russell przyjął to jako swoje główne narzędzie filozoficzne; narzędzie, które, jego zdaniem, może ujawnić strukturę problemów filozoficznych. Na przykład angielskie słowo „jest” można przeanalizować na co najmniej trzy różne sposoby:

  • w „the cat jest we śnie: jest predykcji mówi, że „x to P”: P (x)
  • tam jest kot ”: jest istnienia mówi, że istnieje x: ∃ (x)
  • w trzy jest połowa z sześciu ”: jest tożsamości mówi, że x jest takie samo jak y: x = y

Russell starał się rozwiązać różne problemy filozoficzne, stosując takie jasne i czyste rozróżnienia, najbardziej znane w przypadku obecnego króla Francji.

The Tractatus

Jako młody żołnierz austriacki Wittgenstein rozwinął i rozwinął logiczny atomizm Russella w kompleksowy system, w niezwykłej krótkiej książce Tractatus Logico-Philosophicus (1921). Według tej książki świat jest istnieniem pewnych stanów rzeczy; słynne zdania początkowe książki: „1 Świat jest wszystkim, co się dzieje. 1.1 Świat jest całością faktów, a nie rzeczy”. Kilka zdań później ogłoszono: „1.13 Fakty w przestrzeni logicznej to świat”. Wittgenstein uważał, że te stany rzeczy można wyrazić w języku logiki predykatów pierwszego rzędu. Więc a obrazek świata można zbudować, wyrażając fakty atomowe w zdaniach atomowych i łącząc je za pomocą operatorów logicznych.

Jeden z głównych ruchów filozofii analitycznej jest ściśle związany z tym stwierdzeniem z Tractatus:

5.6 Granice mojego języka oznaczają granice mojego świata.

Takie podejście jest jedną z przyczyn ścisłego związku między filozofią języka a filozofią analityczną. Język w tym ujęciu jest głównym - a może jedynym - narzędziem filozofa. Dla Wittgensteina i wielu innych filozofów analitycznych filozofia polega na wyjaśnienie, w jaki sposób można używać języka. Mamy nadzieję, że przy jasnym używaniu języka problemy filozoficzne rozwiążą się. Ten widok jest czasem znany jako kwietyzm.

Wittgenstein pomyślał, że przedstawił „ostateczne rozwiązanie” wszystkich problemów filozoficznych, dlatego postanowił zostać nauczycielem. Później jednak powrócił do nieadekwatności logicznego atomizmu i rozwinął filozofię języka w swojej pośmiertnej książce Badania filozoficzne.

Filozofia umysłu i kognitywistyka

Jedna gałąź filozofii analitycznej była szczególnie zainteresowana tak zwaną filozofią umysłu lub kognitywistyką. Niektóre z wybitnych postaci to Paul Churchland, Patricia Churchland i Daniel Dennett.

Etyka w filozofii analitycznej

Jako efekt uboczny koncentracji na logice i języku we wczesnych latach filozofii analitycznej tradycja początkowo miała niewiele do powiedzenia na temat etyki. Wczesna analityka rozpowszechniła pogląd, że tematy te były niesystematyczne i jedynie wyrażały osobiste postawy, na temat których filozofia może mieć niewiele lub nic do powiedzenia. Wittgenstein, w Traktat, zauważa, że ​​wartości nie mogą być częścią świata, a jeśli w ogóle są, muszą w jakiś sposób znajdować się poza światem lub poza nim, a zatem język, który opisuje świat, nie może o nich nic powiedzieć. Jedna interpretacja tych uwag znalazła wyraz w doktrynie logicznych pozytywistów, że twierdzenia o wartości - w tym wszelkie sądy etyczne i estetyczne - są, podobnie jak twierdzenia metafizyczne, dosłownie pozbawione znaczenia, a zatem nie są poznawcze; to znaczy nie może być prawdą lub fałszywe. W ten sposób filozofia społeczna i polityczna, estetyka i inne bardziej specjalistyczne przedmioty, takie jak filozofia historii, na jakiś czas przeniosły się na margines filozofii anglojęzycznej.

W latach pięćdziesiątych zaczęły powstawać debaty na temat tego, czy - a jeśli tak - to, w jaki sposób wypowiedzi etyczne naprawdę nie były poznawcze. Stevenson opowiadał się za ekspresjonizmem, R. M. Hare opowiadał się za „uniwersalnym preskryptywizmem”. Phillipa Foot wniósł kilka esejów atakujących wszystkie te pozycje, a upadek logicznego pozytywizmu jako spójnego programu badawczego doprowadził do ponownego zainteresowania etyką.

Filozofia polityczna

Filozofia analityczna, być może dlatego, że jej początkiem było odrzucenie Hegla i filozofów heglowskich (takich jak Marks), nie miała wiele do powiedzenia na temat idei politycznych przez większą część swojej historii. Zostało to radykalnie i niemal samodzielnie zmienione przez Johna Rawlsa w szeregu artykułów od lat 50. XX wieku (w szczególności „Dwie koncepcje zasad” i „Sprawiedliwość jako uczciwość”), których kulminacją była jego monografia Teoria sprawiedliwości w 1971 r., przywołując filozoficzne podstawy do obrony liberalnego państwa opiekuńczego. Następnie w krótkim czasie ukazała się książka Roberta Nozicka, kolegi Rawlsa Anarchia, państwo i utopia, obrona wolnorynkowego libertarianizmu.

Marksizm analityczny

Kolejnym interesującym wydarzeniem w dziedzinie filozofii politycznej było pojawienie się szkoły znanej jako marksizm analityczny. Członkowie tej szkoły starają się stosować techniki filozofii analitycznej wraz z narzędziami współczesnej nauki społecznej, takimi jak „teoria racjonalnego wyboru”, do wyjaśniania teorii Karola Marksa i jego następców. Najbardziej znanym członkiem tej szkoły jest filozof z Oxford University G.A. Cohen, którego dzieło z 1978 roku, Teoria historii Karola Marksa: obrona jest ogólnie uważany za reprezentujący genezę tej szkoły. W tej książce Cohen próbował zastosować narzędzia analizy logicznej i językowej do wyjaśnienia i obrony materialistycznej koncepcji historii Marksa. Inni znani marksiści analityczni to ekonomista John Roemer, socjolog Jon Elster i socjolog Erik Olin Wright. Wszyscy ci ludzie próbowali oprzeć się na pracy Cohena, wykorzystując nowoczesne metody nauk społecznych, takie jak teoria racjonalnego wyboru, w celu uzupełnienia zastosowania przez Cohena analitycznych technik filozoficznych w interpretacji teorii Marksa.

Komunizm

Komuniści, tacy jak Alasdair MacIntyre, filozof Charles Taylor, Michael Walzer i inni, popierają krytykę liberalizmu - zwłaszcza libertariańską formę liberalizmu - która wykorzystuje techniki analityczne do izolowania kluczowych założeń liberalnych indywidualistów, takich jak Rawls, a następnie przechodzi do kwestionuj te założenia. W szczególności komunitarianie kwestionują liberalne założenie, że jednostka może być postrzegana jako całkowicie niezależna od społeczności, w której żyje i jest wychowana. Zamiast tego naciskają na koncepcję jednostki, która podkreśla rolę, jaką odgrywa społeczność w kształtowaniu jej wartości, procesów myślowych i opinii.

Filozofia postanalityczna

W 1985 r. Książka zatytułowana Filozofia postanalityczna, pod redakcją Johna Rajchmana (wówczas na Uniwersytecie Fordham) i Cornela Westa (wtedy na Yale Divinity School), została opublikowana przez Columbia University Press. Książka składa się z serii esejów, po jednym przez dwóch redaktorów i innych przez Richarda Rorty'ego, Hilary Putnam, Arthura Danto, Stanleya Cavella, Donalda Davidsona, Thomasa Kuhna, Johna Rawlsa i sześciu innych. W pierwszym eseju w tej książce, zatytułowanym Filozofia w Ameryce, Rajchman twierdzi, że chociaż „filozofia analityczna przyniosła znakomitą pracę techniczną i odniosła oszałamiający sukces instytucjonalny” i „stała się dziś dominującą filozofią w krajach kapitalistycznych”, „jej” podstawowe programy… zostały podważone właśnie przez jej własną pracę techniczną, pozostawiając pewne wątpliwości o tym, jak może teraz trwać. ” Pisze: „Sam pomysł analizy logicznej został zakwestionowany”. I „Nie może istnieć coś takiego jak metoda logiki nauki” - twierdzenie, które zdecydowanie argumentował Paul Feyerabend w Przeciw metodzie. Rajchman kontynuuje: „Może nie istnieć coś takiego jak zdania analityczne” - pojęcie zdań analitycznych było kluczowe dla logicznego pozytywizmu, ale zostało odrzucone w Quine Dwa dogmaty empiryzmu- „i nic dla filozofów analitycznych do analizy”. Podsumowuje: „Rorty ujmuje to wprost:„ Pojęcie „analizy logicznej” obróciło się i popełniło powolne samobójstwo ”.

Rajchman mówi dalej, że książka „o nowych kierunkach w amerykańskiej filozofii po analizie”. „Nie chodzi” - pisze - „o koniec filozofii, ale o nowe rodzaje filozofii, które mogą ożywić amerykańską debatę intelektualną”. Książka, jak mówi, „koncentruje się na trzech głównych obszarach myśli i badań, wokół których skrystalizowała się filozofia postanalityczna: teoria literatury, historia nauki i filozofia polityczna”. Później interpretuje filozofię polityczną, zwłaszcza w świetle dzieła Johna Rawlsa, jako teorię moralną.

Książka była amerykańska, wszyscy autorzy byli Amerykanami, a nacisk położono na filozofię postanalityczną w Ameryce. Jednak z drugiej strony może to również wskazywać, że filozofia analityczna znana w zenicie jest obecnie martwa na całym świecie, a nowe metody i interesy weszły w pustkę pozostawioną przez jej upadek. Oznaczałoby to, że jesteśmy obecnie w erze filozofii postanalitycznej.

Referencje

  • Dummett, M. Geneza filozofii analitycznej. Cambridge Univ. Press, 1994. ISBN 0674644727
  • Hempel, Carl G. „Problemy i zmiany w empirystycznym kryterium znaczenia”, Przejrzyj International de Philosophy 41 (1950): 41-63.
  • Hochberg, Herbert. Przedstawiamy filozofię analityczną: sens i nonsens, 1879-2002. Ontos Verlag, 2003.
  • Hylton, Peter. Russell, idealizm i pojawienie się filozofii analitycznej. Oxford Univ. Press, 1990.
  • Martinich, A.P. i E. David Sofa. Analityczna filozofia: anologia. (Blackwell Philosophy Anthologies), Blackwell, 2001. ISBN 0631216472
  • Quine, Willard Van Orman, „Dwa dogmaty empiryzmu” w Przegląd filozoficzny 60 (1951): 20–43. Opublikowane w Z logicznego punktu widzenia. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1953; po drugie, poprawione, wydanie 1961.
  • Rajchman, John i Cornel West, (red.), Filozofia postanalityczna. Nowy Jork: Columbia University Press, 1985. ISBN 0231060661
  • Strawson, P. F. Analiza i metafizyka: wprowadzenie do filozofii. Oxford University Press, 1992. ISBN 0198751184
  • Spaceruj, Avrum. Filozofia analityczna XX wieku. Nowy Jork: Columbia University Press, 2001. ISBN 0231112211

Linki zewnętrzne

Wszystkie linki pobrano 17 marca 2016 r.

  • Filozofia analityczna, Internetowa encyklopedia filozofii.
  • Koncepcje analizy w filozofii analitycznej, Stanford Encyclopedia of Philosophy.

Źródła filozofii ogólnej

Pin
Send
Share
Send