Pin
Send
Share
Send


Sun Lu-t'ang (Sūn Lùtáng 孫祿堂, 1861–1932) był znanym mistrzem chińskich sztuk walki neijia (wewnętrznych) i prekursorem sztuki synkretycznej w stylu Sun Tai Chi Chuan (孫家).5 Był również uważany za wybitnego uczonego neokonfucjańskiego i taoistycznego (szczególnie w I Ching) i był wybitnym współtwórcą teorii wewnętrznych sztuk walki dzięki licznym opublikowanym dziełom.6

W latach dwudziestych Sun Lutang zidentyfikował następujące kryteria, które wyróżniają wewnętrzną sztukę walki:

  1. Nacisk na użycie umysłu do koordynowania dźwigni zrelaksowanego ciała w przeciwieństwie do użycia brutalnej siły
  2. Wewnętrzny rozwój, krążenie i ekspresja qì
  3. Zastosowanie taoistycznych zasad ǎoyǐn, qìgōng i nèigōng (內功)

Tytułowy styl Sun Lutanga T'ai Chi Ch'uan łączy zasady ze wszystkimi trzema sztukami, które nazwał neijia.5 Niektóre inne chińskie sztuki walki, takie jak Wing Chun, również uczą „wewnętrznych praktyk”, mimo że są ogólnie klasyfikowane jako zewnętrzne. Niektóre nie-chińskie sztuki walki, takie jak Aikido, I Liq Chuan, Ip Sun i jujutsu Kito Ryu, również twierdzą, że są wewnętrzne. Wielu artystów sztuk walki, szczególnie poza Chinami, całkowicie ignoruje to rozróżnienie. Niektóre szkoły neijia nazywają swoją sztukę sztukami walki w „miękkim stylu”.

W 1928 r., Gdy generałowie Li Jing Lin, Zhang Zi Jiang i Fung Zu Ziang zorganizowali krajowy turniej sztuk walki, aby wybrać najlepszych artystów sztuk walki dla Centralnej Akademii Sztuk Walki, podzielili uczestników na Shaolin i Wudang. Uczestnicy Wudang, uznani za posiadających umiejętności „wewnętrzne”, byli na ogół praktykami T'ai Chi Ch'uan, Xíngyìquán i Bāguàzhǎng. Wszyscy pozostali uczestnicy startowali w klasyfikacji Shaolin. Słynny mistrz BaGua, Fu Chen Sung, był jednym z 12 zwycięzców turnieju.

Różnice między sztukami wewnętrznymi i zewnętrznymi

Wu Chien-ch'uan wykazanie postawy Ręce w chmurze 雲手

Według większości szkół etykieta „wewnętrzna” sugeruje skupienie się na wewnętrznych aspektach sztuki walki na wczesnych etapach szkolenia. Po opanowaniu tych wewnętrznych relacji można je zastosować do zewnętrznej praktyki sztuki walki.

Style zewnętrzne (外家, pinyin: wàijiā; dosłownie „rodzina zewnętrzna”) charakteryzują się szybkimi i wybuchowymi ruchami oraz koncentracją na sile fizycznej i zwinności. Style zewnętrzne obejmują zarówno tradycyjne style używane do walki, jak i nowoczesne style dostosowane do rywalizacji i ćwiczeń. Przykładami stylów zewnętrznych są Shaolinquan z bezpośrednimi wybuchowymi atakami i wiele form Wushu, które mają spektakularne techniki lotnicze. Style zewnętrzne rozpoczynają trening od rozwijania siły, szybkości i aplikacji mięśni i ogólnie integrują swoje aspekty qigong w zaawansowanym treningu, po osiągnięciu pożądanego „twardego” poziomu fizycznego.

Niektórzy twierdzą, że nie ma rozróżnienia między tak zwanymi wewnętrznymi i zewnętrznymi systemami chińskich sztuk walki;78 inni uważają, że wewnętrzne sztuki walki promują większą wytrzymałość i wytrzymałość.

Ci, którzy praktykują Shaolinquan, skaczą z siłą i siłą; ludzie, którzy nie są biegli w tego rodzaju treningach, wkrótce tracą oddech i są wyczerpani. Taijiquan jest inny. Dążyć do spokoju ciała, umysłu i intencji.
Cytat nauczyciela Taijiquan Wu Jianquana (1870–1942).9

Nei Jin i Neigong

Nèi Jìn lub Nèi Jìng (Chiński: 內勁) to chiński termin „władza wewnętrzna”. Teoretycznie przeciwieństwo brutalnej siły mięśniowej nèi jìn charakteryzuje się miękkością, elastycznością i elastycznością. Kiedy nèi jìn jest skutecznie wywierany, ciało i oddech pracują razem jako jedna jednostka, bez marnowania wysiłku w dowolnym miejscu w mięśniach. Nèi jìn jest rozwijany przy użyciu „nèigōng” (內功) lub „ćwiczeń wewnętrznych”. Znanym zastosowaniem nèi jìn jest „fā jìn” (發 勁) używany przez praktyków wewnętrznych sztuk walki do generowania zrelaksowanej, ale wybuchowej siły. Kluczowym aspektem fa jin jest rekrutacja ścięgien ciała (ścięgien, więzadeł i innych tkanek łącznych) w celu uwolnienia siły zamiast polegania na napięciu mięśniowym. nèi jìn twierdzą, że w miarę starzenia się ciała siła mięśni rozszerzających się i kurczących stopniowo maleje, ale jest skoordynowana nèi jìn a wynikająca z tego dźwignia rośnie, jeśli jest uprawiana wytrwale.

Neigong, również przeliterowane nei kung, Neigung, lub nae gong, są dyscypliny oddychania i medytacji związane z daoizmem. Ćwiczenia neigong obejmują kultywację fizycznego spokoju lub świadomego (celowego) ruchu, mającego na celu rozluźnienie lub uwolnienie napięcia mięśniowego, w połączeniu ze specjalnymi technikami oddychania, takimi jak metody „żółwia” lub „odwrotnego”. Koordynacja ciała z oddechem jest uważana za harmonizację wewnętrznego i zewnętrznego (內外 合一). Podstawowym celem tych ćwiczeń jest wypracowanie wysokiego poziomu koordynacji, koncentracji i umiejętności technicznych (neijin 內勁). Ostatecznym celem tej praktyki jest zjednoczenie się z niebem lub Tao (天人合一).

Charakterystyka treningu neijia

Style wewnętrzne (內 家) uczą świadomości ducha, umysłu, chi (oddechu) i używania zrelaksowanej dźwigni zamiast nieokreślonego napięcia mięśniowego.9 Pchanie rąk, (推 手, Wade-Giles t'ui1 shou3, pinyin tuī shǒu) lub lepkie ręce jest metodą treningową powszechnie stosowaną w sztuce neijia w celu rozwijania wrażliwości i miękkości. Składa się z dwuosobowej rutyny treningowej, której celem jest cofnięcie naturalnego instynktu osoby, by stawić opór sile z siłą, ucząc ciało poddania się sile i przekierowania. Rozwija dźwignię, refleks, wrażliwość, synchronizację, koordynację i pozycjonowanie. Szkolenie z partnerem pozwala uczniowi się rozwijać Ting Jing (moc słuchania), wrażliwość na wyczucie kierunku i siły siły partnera, a tym samym jej uniknięcie lub przekierowanie.

Tradycjonaliści krytykują współczesne szkoły sztuk walki „New Age” za podkreślanie filozofii i spekulacji kosztem ciężkiej pracy. Wiele osób uważa, że ​​w wewnętrznych stylach brakuje „zewnętrznego” treningu fizycznego, ponieważ w większości szkół wewnętrznych oczekuje się, że początkujący uczniowie będą pracować na bardzo podstawowych zasadach przez dłuższy czas. Nie dzieje się tak w starszych szkołach, w których dużo czasu można poświęcić na podstawowy trening fizyczny, taki jak trening postawy (zhan zhuang), rozciąganie i wzmacnianie mięśni oraz na pustych rękach i formach broni, które mogą być dość wymagające. Ponadto wiele stylów wewnętrznych ma podstawowe szkolenie dwuosobowe, takie jak pchanie rąk i formy w duecie.

Wiele form w stylach wewnętrznych wykonuje się powoli, choć niektóre obejmują nagłe wybuchy wybuchowych ruchów (fa jin), takie jak te nauczane na wczesnym etapie treningu w stylu Chen Taijiquan, a później przez Yang i Wu w stylu T'ai Chi Ch'uan . Celowo wolne tempo ma na celu poprawę koordynacji i równowagi poprzez zwiększenie obciążenia pracą oraz wymaganie od uczniów zwrócenia szczególnej uwagi na całe ciało i jego wagę podczas wykonywania techniki. Na poziomie zaawansowanym i podczas rzeczywistej walki style wewnętrzne są wykonywane szybko. Celem jest nauczenie się angażowania całego ciała w każdy ruch, pozostawania zrelaksowanym, z głębokim, kontrolowanym oddychaniem oraz koordynowania ruchów ciała i oddychania dokładnie zgodnie z nakazami form, przy jednoczesnym zachowaniu idealnej równowagi.

Baguazhang

Internalista

Bāguà zhǎng dosłownie oznacza „osiem palm trygramowych”, odnosząc się do trygramów I Ching (Yijing), jednego z kanonów taoizmu.10 Stworzenie Baguazhanga w dziewiętnastym wieku przypisuje się Dongowi Haichuanowi, który zsyntetyzował kilka wcześniej istniejących sztuk walki nauczanych i praktykowanych w regionie, w którym mieszkał, krocząc po taoistycznym kręgu. Baguazhang charakteryzuje się ruchem spiralnym i wymijającą pracą stóp, opierając się prawie całkowicie na technikach otwartej dłoni („dłoni”) i ruchu całego ciała, aby osiągnąć swoje cele. Baguazhang zawiera wiele różnych technik, w tym różne ciosy, niskie kopnięcia, techniki blokowania stawów i rzuty.

Baguazhang opiera się na teorii ciągłych zmian w odpowiedzi na aktualną sytuację. Sprawny wojownik Baguazhang rozpuszcza się wokół ataku, jednocześnie przekierowując atak podczas zamykania pozycji lub wykorzystując atak ofensywny przeciw niemu. Podstawowe szkolenie solo w Baguazhang uczy ucznia, jak kontrolować pęd i synchronizację czasową, aby generować moc z całą masą ciała jako spójną jednostką (zheng ti jing, „moc całego ciała”), dzięki czemu można wydzielać siłę z dowolna część ciała przy wsparciu wszystkich innych części. Moc całego ciała jest stosowana we wszystkich kategoriach technik Baguazhang: uderzanie, kopanie, chwytanie i rzucanie. Wszystkie style Baguazhang kładą nacisk na całkowite rozluźnienie fizyczne, prawidłowe wyrównanie szkieletu, naturalne ruchy, które są w harmonii z nieodłącznym odruchem i stylem ciała, a także kierunkiem każdego ruchu z zamiarem.11

Tai Chi Chuan

Yang Chengfu w postawie z formy solo tai chi chuan w stylu Yang, znanej jako Pojedynczy bicz do. 1931

Tai Chi Chuan (Chiński tradycyjny: 太極拳; chiński uproszczony: 太极拳; Hanyu Pinyin: tài jí quán; Wade-Giles: t'ai4 chi2 ch'üan2) stosuje techniki „miękkie”, takie jak pchanie, chwytanie i uderzenia otwartą ręką, aby zmienić siłę i pęd agresora na jego niekorzyść. Najmniejsza możliwa siła jest wywierana, aby „uchwycić” środek równowagi i zapanować nad przeciwnikiem.

Trening Tai Chi obejmuje przede wszystkim naukę rutyny solo, znanej jako formy (套路, taolu), powolne sekwencje ruchów, które podkreślają prosty kręgosłup, oddech brzucha i naturalny zakres ruchu; i różne style pchania rąk (tui shou, 推 手) techniki sztuk walki. Dokładna, powtarzana praktyka rutyny solo poprawia postawę, wzmacnia mięśnie, zachęca do krążenia w ciele, utrzymuje elastyczność stawów i dodatkowo zapoznaje uczniów z sekwencjami stosowania walki sugerowanymi przez formy. Istnieje wiele form szkolenia, zarówno tradycyjnych, jak i nowoczesnych. Niektóre formy treningowe tai chi chuan są znane ludziom z Zachodu jako procedury zwolnionego tempa, które grupy ludzi ćwiczą razem każdego ranka w parkach na całym świecie, szczególnie w Chinach.

Podczas gdy obraz Tai Chi Chuan w kulturze popularnej charakteryzuje się wyjątkowo powolnym ruchem, wiele stylów Tai Chi (w tym trzy najpopularniejsze, Yang, Wu i Chen) ma drugorzędne formy o szybszym tempie. W literaturze zachowanej w najstarszych szkołach mówi się, że tai chi chuan yin (receptywny) i Yang (aktywne) zasady, przy użyciu terminologii znajdującej się w chińskich klasykach, zwłaszcza w Księdze Zmian (易經) i Tao Te Ching (道德 經).12 Uczniowie uczą się, aby nie walczyć bezpośrednio lub nie opierać się napływającej sile, ale napotykać ją w miękkości i podążać za nią, pozostając w kontakcie fizycznym, dopóki napływająca siła ataku nie wyczerpie się lub nie będzie mogła zostać bezpiecznie przekierowana, spotykając yang z yin. Podstawowym celem treningu tai chi chuan jest osiągnięcie równowagi yin / yang lub yang / yin w walce oraz w szerszym sensie filozoficznym. Czułość potrzebna do uchwycenia środka ciężkości przeciwnika jest uzyskiwana w ciągu tysięcy godzin yin (powolny, powtarzalny, medytacyjny, niewielki wpływ) trening, po którym następuje Yang („realistyczny”, aktywny, szybki i skuteczny) trening walki. Pchnięcia i uderzenia otwartymi dłońmi są częstsze niż ciosy, a kopnięcia są zwykle w nogi i niższy tors, nigdy w zależności od stylu, nigdy wyżej niż biodro. Palce, pięści, dłonie, boki dłoni, nadgarstki, przedramiona, łokcie, ramiona, plecy, biodra, kolana i stopy są powszechnie używane do uderzeń. Stosowane są również pułapki, zamki i przerwy (podbródek na 擒拿). W tradycyjnych szkołach oczekuje się od uczniów okazywania wu te (武德, cnót wojennych lub heroizmu), aby chronić bezbronnych i okazywać litość przeciwnikom.13

Xingyiquan

Xingyiquan oferuje agresywne, szokujące ataki i bezpośrednią pracę nóg. Jego linearny charakter wskazuje zarówno na pochodzenie wojskowe, jak i na wpływ techniki włóczni, o której wspominał w swojej mitologii. Pomimo twardego, kanciastego wyglądu, kultywowanie „miękkiej” siły wewnętrznej lub qi jest niezbędne do osiągnięcia mocy w Xingyiquan. Wykładnik xingyiquan ma na celu szybkie dotarcie do przeciwnika i potężne przejechanie go jednym uderzeniem. Osiąga się to poprzez koordynację ciała jako pojedynczej jednostki i intensywne skupianie się na qi. Wydajność i oszczędność ruchu to cechy stylisty xingyiquan, a jego filozofia walki opowiada się za jednoczesnym atakiem i obroną. Istnieje kilka kopnięć, z wyjątkiem kopnięć na bardzo niskim poziomie i niektórych kopnięć na średnim poziomie, a techniki są cenione za ich śmiertelność, a nie walory estetyczne.

Praktykujący Xingyiquan używa skoordynowanych ruchów, aby generować wybuchy mocy, które mają przytłoczyć przeciwnika, jednocześnie atakując i broniąc się. Formy różnią się w zależności od szkoły, ale obejmują sekwencje z gołymi rękami i wersje tych samych sekwencji z różnymi rodzajami broni. Sekwencje te oparte są na ruchach i zachowaniach bojowych różnych zwierząt. Metody treningowe pozwalają uczniowi robić postępy poprzez zwiększanie trudności w sekwencjach form, harmonogramie i strategii walki.

Obecna praktyka sztuki neijia

Potrzebny jest długi czas, aby kondycjonować ciało wystarczająco dobrze, aby wprawić się w sztukach walki w stylu wewnętrznym. Dziś tylko kilka tradycyjnych szkół uczących stylów wewnętrznych przygotowuje się do walki. Większość szkół uczy form, które są praktykowane przede wszystkim ze względu na korzyści zdrowotne. Wiele zorientowanych na zdrowie szkół i nauczycieli uważa, że ​​praktyki walki z neijią nie są już potrzebne we współczesnym świecie i twierdzą, że uczniowie nie muszą ćwiczyć walki, aby skorzystać ze szkolenia. Tradycjonaliści uważają, że szkoła, która nie uczy gdzieś aspektów walki gdzieś w swoim programie nauczania, nie można powiedzieć, że faktycznie uczy samej sztuki. Tradycyjni nauczyciele uważają również, że posiadanie obu i rozumienie podstawowych teoretycznych zasad neijia oraz umiejętność ich stosowania są niezbędne, aby czerpać korzyści zdrowotne z ich praktyki.14

Wielu nauczycieli nie nauczyło się w pełni aspektów walki w swoim stylu, a niektórzy jeszcze bardziej osłabiają swój trening, uzupełniając swoje nauczanie elementami z innych sztuk walki.

Neijia w fikcji

Style wewnętrzne są kojarzone z legendą i popularną fikcją z taoistycznymi klasztorami Wudangshan w środkowych Chinach.5

Neijia są częstym tematem w chińskich powieściach i filmach Wuxia i zwykle są reprezentowane jako pochodzące z Wudang. Często prawdziwe praktyki wewnętrzne są bardzo przesadzone do tego stopnia, że ​​wydają się cudowne, tak jak w Przyczajony tygrys ukryty smok lub Mistrz Tai Chi. Wewnętrzne koncepcje były również źródłem komedii w takich filmach jak Shaolin Soccer i Kung Fu Hustle.

Zobacz też

  • Sztuki walki
  • Taoizm

Notatki

  1. ↑ Meir Shahar, „Ming-period Evidence of Shaolin Martial Practice”, Harvard Journal of Asiatic Studies (Grudzień 2001) 61 (2): 359–413.
  2. ↑ Stanley Henning, Ignorance, Legend i Taijiquan. Journal of Chenstyle Taijiquan. 2 (3): 1-7. Pobrano 10 grudnia 2008 r.
  3. ↑ Shahar (2001).
  4. ↑ LonelyChina, Nejia. Pobrano 10 grudnia 2008 r.
  5. 5.0 5.1 5.2 Y.L. Yip, „Pivot-Qi” The Journal of Traditional Eastern Health and Fitness (Jesień 2002) 12 (3).
  6. ↑ Douglas Wile, Zagubiona klasyka Tai-chi z późnej dynastii Ch'ing (chińska filozofia i kultura) (State University of New York Press, 1995, ISBN 978-0791426548).
  7. ↑ B.K. Francis, Moc wewnętrznych sztuk walki: Tajemnice walki Ba Gua, Tai Chi i Hsing-I (North Atlantic Books, 1988).
  8. ↑ W.K. Zestaw, Art of Shaolin Kung Fu: The Secrets of Kung Fu for Self-Defense Health and Enlightenment (Tuttle, 2002).
  9. 9.0 9.1 Doug Woolidge, T'AI CHI, Międzynarodowy magazyn T'ai Chi Ch'uan (Czerwiec 1997) 21 (3).
  10. ↑ Zhang Lie, Klasyczny Baguazhang Tom V: Baguazhang w stylu Yin, Trans. Joseph Crandall (Pinole, Kalifornia: Smiling Tiger Martial Arts, 1995).
  11. ↑ Sztuki walki Shen Wu, Ba Gua Zhang, Tim Cartmell. Pobrano 2 grudnia 2008 r.
  12. ↑ Douglas Wile, Taijiquan i taoizm od religii do sztuki walki i sztuki walki do religii, Journal of Asian Martial Arts 16 (4) ISSN 1057-8358.
  13. ↑ Wile (1995).
  14. ↑ Robert W. Smith, Rozważania wojenne (Via Media, 1999, ISBN 1-893765-00-8).

Referencje

  • Blofeld, J. Taoizm, poszukiwanie nieśmiertelności. Londyn: Mandala-Unwin Paperbacks, 1989. ISBN 0042990084.
  • Chen, Kaiguo, Shunchao Zheng i Thomas F. Cleary. Otwieranie Dragon Gate: The Making of a Modern Taoist Wizard. Boston: Charles E. Tuttle, 1996. ISBN 0804831858.
  • Danaos, Kosta. Nei Kung, The Secret Teachings of the Warrior Sage. Wewnętrzne tradycje, 2002. ISBN 0892819073.
  • Gongzao, Wu. Wu Family T'ai Chi Ch'uan (吳家 太極拳). Hongkong, 1980. ISBN 097804990X.
  • Wile, Douglas. Zagubiona klasyka Tai-chi z późnej dynastii Ch'ing. Albany, NY: State University of New York Press, 1996. ISBN 079142653X.
  • Wile, Douglas. Zagubiona klasyka Tai-chi z późnej dynastii Ch'ing (chińska filozofia i kultura). State University of New York Press, 1995. ISBN 978-0791426548.
  • Wong, Kiew Kit. The Art of Shaolin Kung Fu: The Secrets of Kung Fu for Self-Defense Health and Enlightenment. Sztuki walki Tuttle. Boston, MA: Tuttle, 2002. ISBN 9780804834391.
  • Yip, Li (Faye). „Zasady i praktyka stylu słonecznego T'ai Chi-T'AI CHI” Międzynarodowy magazyn T'ai Chi Ch'uan. 22 (2).

Linki zewnętrzne

Wszystkie linki pobrano 14 listopada 2018 r.

  • Definiowanie wewnętrznych sztuk walki
  • Wewnętrzne a zewnętrzne, co je wyróżnia?
  • Neijia FAQ Qi, The Journal of Traditional Eastern Health and Fitness
  • Glosariusz terminów Neijia z chińskimi znakami Samem Masichem

Obejrzyj wideo: Esteban Nejia Morales Hour Attempt (Sierpień 2020).

Pin
Send
Share
Send