Chcę wiedzieć wszystko

Muzyka Afryki

Pin
Send
Share
Send


Marokańskie klasyczny styl muzyczny jest arabsko-andaluzyjski, z orkiestrą tradycyjnego instrumentu strunowego, takiego jak rabab (łukowy instrument strunowy), oud (lutnia arabska) i qanun (cytra). Piosenki w języku arabskim często towarzyszą tej muzyce. Afryka Zachodnia, poniżej przestrzeni Sahary znajduje się jeden z najbardziej żyznych muzycznie obszarów na świecie, zawierający takie muzyczne potęgi jak Mali, Senegal, Nigeria, Ghana i Gwinea. Kiedyś był domem dla różnych imperiów, które wzbogaciły się w handlu trans-saharyjskim, w regionie znajdują się jedne z najbardziej wyrafinowanych tradycji muzyki klasycznej i dworskiej w Afryce subsaharyjskiej.

Przez tysiące lat profesjonalni muzycy zwani griotami odgrywali ważną rolę historyka w królestwach rozwijających się w regionie Sahary w zachodniej Afryce.

Oprócz griota, muzyka w Senegalu charakteryzuje się również złożonym bębnieniem, które często towarzyszy tańcu.

Wschodnia Afryka ma również głębokie muzyczne powiązania ze światem islamskim; od inspirowanej egipską muzyką taraab wybrzeża suahili po muzykę oudową ludu nubijskiego w Sudanie Północnym. Ponadto Etiopia i Erytrea mają swoje starożytne, unikalne i powiązane ze sobą kultury muzyczne, które sięgają ponad 1000 lat. Khoisan (Angola, Namibia, Botswana, Suazi, Republika Południowej Afryki, Lesotho oraz części Zambii, Zimbabwe i Mozambiku) to anglikowana nazwa dwóch plemion: Khoi i San. Muzyka tego obszaru jest prostsza niż muzyka innych kultur afrykańskich, zarówno pod względem typów, jak i różnorodności instrumentów i stylistycznie. Bardziej harmoniczne są pionowe piąte i oktawy obok rytmów mniej złożonych niż w Afryce Zachodniej. W rzeczywistości instrumenty perkusyjne nie są tak widoczne w regionie Khoisan, jak w innych regionach Afryki. Godna uwagi jest jednak obecność w muzyce techniki „hack”, w której poszczególne nuty melodii śpiewane są przez różnych muzyków, oraz technika podobna do jodły. Ze względu na koczowniczy charakter ludzi, muzyka jest odtwarzana przez cały dzień i nie jest związana z żadnymi rytuałami związanymi ze żniwem.

Muzyka i kultura

Związek z językiem

Wiele języków afrykańskich to języki tonalne, co prowadzi do ścisłego powiązania muzyki i języka w wielu kulturach afrykańskich. W śpiewie wzór tonalny lub tekst nakładają pewne ograniczenia na wzory melodyczne. Z drugiej strony w muzyce instrumentalnej rodzimy użytkownik języka może często odbierać tekst lub teksty w muzyce. Ten efekt stanowi również podstawę języków bębnów (bębnów mówionych).1

Związek do tańca

Nigeryjscy tancerze z własnymi bębnami i innymi instrumentami.

Traktowanie „muzyki” i „tańca” jako odrębnych form sztuki jest ideą europejską. W wielu językach afrykańskich nie ma pojęcia dokładnie odpowiadającego tym terminom. Na przykład w wielu językach Bantu istnieje jedna koncepcja, którą można przetłumaczyć jako „piosenka”, a druga obejmuje zarówno semantyczne pola europejskich koncepcji „muzyki”, jak i „tańca”. Jest więc jedno słowo zarówno dla muzyki, jak i tańca (dokładne znaczenie pojęć może różnić się w zależności od kultury).

Na przykład w Kiswahili słowo „ngoma” może być tłumaczone jako „bęben”, „taniec”, „wydarzenie taneczne”, „świętowanie tańca” lub „muzyka”, w zależności od kontekstu. Każde z tych tłumaczeń jest niekompletne. Klasyfikacja zjawisk tego obszaru kultury na „muzykę” i „taniec” jest obca wielu kulturom afrykańskim. Dlatego afrykańską muzykę i afrykański taniec należy postrzegać w bardzo ścisłym związku.

Muzyka popularna

Popularna muzyka afrykańska odnosi się do muzyki, której kompozycje rozpoczęły się w czasie kolonizacji i po jej zakończeniu.

Muzyka afrykańska podczas kolonizacji

W epoce kolonizacji pojawiła się nowa urbanizacja. Miasta zamieszkane głównie przez Afrykanów, którzy pracowali dla członków okupującego kraju, przede wszystkim jako służący, urzędnicy lub kucharze. Ludzie bliżej okupanta również zajmowali wyższe miejsca w drabinie społecznej, co przyspieszyło upadek tradycyjnej muzyki afrykańskiej.

Tradycyjna muzyka afrykańska straciła na atrakcyjności, ponieważ ci nowi mieszkańcy miast i okupanci przynieśli nowe instrumenty muzyczne i style, które szybko przyjęli Afrykanie. Muzycy starali się naśladować piosenki i gatunki muzyczne z kraju okupanta. Jeden nowy gatunek muzyki, Wino palmowe, wychował się lud Krou z Liberii i Sierra Leone. To był gatunek grany na gitarze przez żeglarzy, podczas gdy oni delektowali się lampką wina palmowego. Jako żeglarze podróżowali po zachodnim wybrzeżu Afryki aż do nadmorskich regionów dzisiejszej DRK (Demokratycznej Republiki Konga) i po drodze wprowadzili gatunek Palm Wine i gitarę do tych regionów. Wraz z pojawieniem się studia nagraniowego i radia w 1924 r. Muzycy mogli teraz dotrzeć do szerszej publiczności. Umożliwiło to także łatwiejsze rozprzestrzenianie się nowych gatunków muzycznych na całym kontynencie. Pod koniec II wojny światowej pojawił się nowy trend w afrykańskiej sferze muzycznej, import muzyki z Ameryki Łacińskiej, np. Rumba, bolerki chachas i mambo. Muzycy z łatwością przyjęli te style muzyczne. Zostały one docenione przez okupantów, a także bardzo zbliżone do ich rodzimego stylu muzycznego. To zapoczątkowało szaleństwo łacińskie, szczególnie w koloniach francuskich i belgijskiej kolonii Kongo.

To latynoskie szaleństwo pomogło ukształtować i dało początek innym nowym gatunkom muzycznym. Życie na wysokim poziomie, nowy gatunek, który powstał w Ghanie, posiada E.T. Mensah jako jeden ze swoich bohaterów. Highlife był naprawdę popularnym gatunkiem muzycznym, którego wpływy rozprzestrzeniły się przez granicę Ghany do innych krajów, głównie anglojęzycznych, takich jak Nigeria. Highlife charakteryzuje się jazzującymi rogami i wieloma gitarami. W Kongo połączenie stylu wina palmowego podczas gry na gitarze z latynoskim gatunkiem muzycznym doprowadziło do pojawienia się stylu znanego popularnie jako kongijska Rumba lub Soukous z wybitnymi postaciami, takimi jak Antoine Kolossay (Papa Wendo), Joseph Kabasele Tshamala ( Grand Kale) i Francois Luambo Makiadi (Franco). Ten styl, podobnie jak highlife, wywarł duży wpływ w skolonizowanej Afryce subsaharyjskiej.

Muzyka afrykańska po odzyskaniu niepodległości

Zespół południowoafrykański, z typowym instrumentem perkusyjnym, w tym marimbą.

Okres niepodległości w latach sześćdziesiątych był okresem ożywionym zarówno politycznie, jak i kulturowo dla powstania wolnej i dumnej Afryki. Nadzieje i wiele rozczarowań, które potem nastąpiły, zostały potwierdzone przez afrykańskich muzyków. Współczesny afrykański muzyk włączył więcej swobody do swojego składu muzycznego i zaczął mieszać tradycyjną muzykę z zagranicznymi stylami muzycznymi. Styl afrykański, który pojawił się podczas okupacji, rozwinął się i dał początek nowym odmianom i gatunkom. Muzycy powrócili do korzystania z lokalnych instrumentów i śpiewali w swoich lokalnych językach.

Tak więc sama muzyka przyczyniła się do wyzwolenia afrykańskiego umysłu. W Gwinei Salif Keita, wykorzystując swoją elektryczną kora, dostosował i połączył stare tradycyjne piosenki i instrumenty z nowoczesnymi instrumentami. Fela Kuti z Nigerii, około 1970 roku, wprowadziła highlife do nowego wymiaru i stworzyła nowy gatunek, afrobeat. Afrobeat to połączenie elementów stylistycznych z własnej kultury muzycznej, afroamerykańskiej muzyki pop i muzyki latynoamerykańskiej z wybitnym modalnym jazzem. Niektóre teksty w afrobeat były bardzo krytyczne wobec rządzących junt, przez co niektórzy szczerzy muzycy stali się lokalnymi bohaterami ludowymi.

Muzyka afrykańska w XXI wieku

Współczesna muzyka afrykańska rozwijała się dalej, a na całym kontynencie pojawiły się narodowe gatunki muzyczne. Globalne style muzyczne, takie jak jazz, R&B, hip hop, rock and roll, country i reggae, mają wpływ na dzisiejszych afrykańskich muzyków. Muzycy odnoszący sukcesy to zazwyczaj ci, którzy z powodzeniem łączą zagraniczny styl muzyczny z tradycjami muzycznymi swojego kraju. Hip hop rozpoczął się w latach 70. XX wieku wśród czarnej młodzieży z Nowego Jorku. Tekst i styl hip-hopu mocno zapożyczają, podobnie jak większość innych afrykańskich stylów muzycznych, z afrykańskiej tradycji.

Współczesny afrykański zespół, łączący tradycyjne instrumenty perkusyjne ze współczesnymi instrumentami dętymi.

Od lat osiemdziesiątych i wczesnych dziewięćdziesiątych hip hop pojawił się na afrykańskiej scenie i obecnie jest adaptowany przez afrykańską młodzież na całym kontynencie. Początkowo afrykańscy artyści hip-hopowi naśladowali głównie swoich amerykańskich odpowiedników, co nadawało hip-hopowi złe imię jako dekulturalizacja i amerykanizacja młodzieży afrykańskiej. W tamtych czasach hip hop był bardziej stylem młodych ludzi z wyższych warstw społeczeństwa. Druga fala artystów hip-hopowych zbliżyła styl muzyczny do domu, tworząc lokalne smaki tego gatunku i śpiewając w ich lokalnym języku. Okres ten rozpoczął się w połowie lat 90. XX wieku i można go nazwać afiliacją hip-hopu, z odrębnymi stylami pojawiającymi się w poszczególnych krajach. W Ghanie highlife połączyło się z hip hopem, tworząc „hiplife”. W Afryce Południowej teksty hip-hopu zostały wykorzystane do wyrażenia zmagań młodzieży w społeczeństwie post apartheidu.

Muzyka reggae jest dobrze reprezentowana w Afryce. Wpływ reggae mocno zakorzenił się po koncercie Boba Marleya na rzecz niepodległości Zimbabwe w Harare w 1980 roku. Główne ośrodki reggae to Afryka Południowa, Wybrzeże Kości Słoniowej i Nigeria. Dźwięk jest zgodny z aktualnymi trendami w muzyce afrykańskiej, a zespoły często eksperymentują z wykorzystaniem tradycyjnych instrumentów muzycznych. Askia Modibo, pochodząca z Mali, połączyła reggae z pentatoniczną muzyką regionu, Wassoulou, na płycie „Wass-Reggae” została wydana w 1995 roku. Teksty są zgodne z tradycją Bob Marley w Zimbabwe, bardzo zainteresowaną społeczeństwem w którym żyje artysta a problem świata. Alpha Blondy, pochodząca z Wybrzeża Kości Słoniowej, wydała album w 1986 roku o zjadliwym tytule Apartheid to nazizm, z prośbą o interwencję USA w celu powstrzymania apartheidu w Południowej Afryce.

Muzyka niepodległości, taka jak highlife i rumba kongijska, zainspirowała i dała początek nowym lokalnym gatunkom muzycznym, które pojawiają się w XXI wieku. „Ndombolo” to szybka pochodna „soukous”. W przeciwieństwie do kongijskiej Rumby, która ma swoje źródło w fuzji form muzycznych, Ndombolo ma swój początek w tańcu o tej samej nazwie Ndombolo („taniec goryla”). Taniec rozpoczął się jako satyr późnego reżimu kongijskiego prezydenta L.D. Kabilla i wkrótce stał się szaleństwem kontynentalnym. Promują go wiodący piosenkarze, tacy jak Awilo Longomba, Aurlus Mabele, Koffi Olomide oraz grupy takie jak Extra Musica i Wenge Musica.

Chór Dziecięcy Watoto z Kampali, Uganda, założony w 1994 roku.

Na Wybrzeżu Kości Słoniowej, podczas zamieszek politycznych w latach 90. XX wieku, „zouglou”, pojawił się nowy gatunek muzyczny mający korzenie w miejskiej i lokalnej kulturze młodzieżowej. Zouglou wywodzi się z małych grup młodzieży, które występowały podczas spotkań towarzyskich, takich jak zawody piłki nożnej. Używając tradycyjnego stylu perkusyjnego, zouglou jest szczególnie popularny wśród mieszkańców Bete z Wybrzeża Kości Słoniowej, ponieważ ma podobieństwo do ich lokalnego stylu Alloucou. Grupy Zouglou tworzyły zespoły, zapożyczając elementy z kongijskiej muzyki popularnej. Tekst piosenki Zouglou kładzie duży nacisk na humor, grę słów i ostry komentarz społeczny. Ten gatunek, promowany między innymi przez zespoły takie jak Les Garagistes, Magic System, Soum Bill, dał początek innym lokalnym stylom. Słynne teraz coupe-decalle, mapouka i gnakpa pochodzą od Zouglou i można je usłyszeć w całej Afryce.

Globalny ruch muzyki światowej jest również obecny w Afryce. Ten ruch obejmuje muzyków, którzy eksperymentują z szerszym wykorzystaniem afrykańskiej kompozycji muzycznej i instrumentu zmieszanego z obcym stylem muzycznym. Manu Dibengo, kompozytor jazzowy z Kamerunu, jest jednym z najdłuższych propagatorów fuzji afrykańskiego i obcego stylu muzycznego. Jest znany ze swojej „afrykańskiej” kompozycji jazzowej od lat 60. XX wieku. Będzie znany na całym świecie dzięki albumowi „Soul Makossa” w 1972 roku. Znana wokalistka Cesaria Evora pochodzi z Cap Verde. Popularyzowała tradycyjny gatunek muzyczny Morna na Wyspach Zielonego Przylądka i zyskał światowe uznanie. W 2003 roku jej album Voz Amor otrzymał nagrodę Grammy za najlepszy album z muzyką świata.

Wpływ na amerykańską muzykę

Muzyka afrykańska była głównym czynnikiem kształtującym wiele amerykańskich stylów muzycznych, w tym to, co dziś znamy jako blues i jazz. Wszystkie te style zapożyczono z afrykańskich rytmów i dźwięków, które niewolnicy sprowadzili nad Ocean Atlantycki. Paul Simon, na swoim albumie Graceland wykorzystywał afrykańskie zespoły i muzykę oraz własne teksty.

Ponieważ popularność rock'n'rolla jest często uznawana za początek muzyki bluesowej z lat 40. XX wieku i tak wielu gatunków rozgałęziło się od rocka - niezliczonych podgatunków heavy metalu, punk rocka, muzyki pop i wielu innych - Można argumentować, że muzyka afrykańska była źródłem bardzo znacznej części całej muzyki współczesnej.

Galeria

  • Ten młody człowiek gra na k'ra, tradycyjnym instrumencie Etiopii. Nazwa jest bardzo podobna do kora Afryki Zachodniej.

  • Grzechotki z koralików afrykańskich na sprzedaż w Nowym Jorku.

  • Krowy dzwonki, rodzaj afrykańskiego instrumentu perkusyjnego.

  • Tancerze ci z Swazi Cultural Village w Południowej Afryce noszą grzechotki na kostkach.

  • Śpiewająca grupa plemienia Masai Mara w Kenii.

  • Forma afrykańskiej harfy zbudowana na tykwie.

  • Zespół z Południowej Afryki.

  • Zbliżenie Tehardent, trzy strunowy afrykański akord z rzeźbioną drewnianą komorą rezonansową pokrytą skórą kozią.

  • Ośmiostrunowa Lira Nyatiti z Kenii.

Notatki

  1. ↑ Catherine Schmidt-Jones, Talking Drums, Powiązania. Pobrano 14 stycznia 2008 r.

Referencje

  • Kirkegaard, Annemette i Mai Palmberg. Gra z tożsamościami w muzyce współczesnej w Afryce. Uppsala: Nordic African Institute, 2002. ISBN 9789171064967.
  • Lomax, Alan i Edwin E. Erickson. Styl i kultura pieśni ludowych. New Brunswick: Transaction Books, 1968.
  • Peek, Philip M. i Kwesi Yankah. Folklor afrykański: encyklopedia. New York: Routledge, 2004. ISBN 9780415939331.
  • Schmidt-Jones, Catherine. „Talking Drums”. Powiązania. 14 stycznia 2008 r. Pobrano 11 lipca 2008 r.
  • Tenaille, Frank. Muzyka to broń przyszłości: pięćdziesiąt lat afrykańskiej muzyki popularnej. Chicago: Lawrence Hill Books, 2002. ISBN 9781556524509.
  • Titon, Jeff Todd. Worlds of Music: Wprowadzenie do muzyki narodów świata. Nowy Jork: Schirmer Books, 1984. ISBN 9780028726007.
  • Tracey, Hugh. Ewolucja muzyki afrykańskiej i jej funkcja we współczesności. Johannesburg: Institute for Study of Man in Africa, 1961.
  • Cielęcina, Michael E. Fela: Życie i czasy afrykańskiej ikony muzycznej. Philadelphia: Temple University Press, 2000. ISBN 9781566397650.

Pin
Send
Share
Send