Pin
Send
Share
Send


Hathor jako krowa, ubrana w naszyjnik i pokazująca swoje święte oko - Papirus Ani

W egipskiej mitologii Hathor (Egipcjanka dla „Domu Horusa”) była starożytną boginią krów, której szeroki wachlarz atrybutów i skojarzeń świadczy o jej ogromnej starożytności. Była związana z seksualnością, płodnością i radością, ale była również postrzegana jako bogini nieba, o czym świadczy etymologiczny związek między nią a Horusem (boga nieba). Co więcej, była także symbolicznie związana z Drogą Mleczną, która była postrzegana jako mleko wypływające z jej boskiego wymienia.1 W tym niebiańskim kontekście od czasu do czasu scharakteryzowano ją jako Oko Ra, agresywną i agresywną rolę, która jest najbardziej reprezentowana w historii jej gwałtownego napadu na rasę ludzką, która nie czciła wystarczająco swojego ojca (jak opisano poniżej). Wreszcie doszła do mitologicznego rozumienia życia pozagrobowego, w którym rozumiano, że zapewnia pokój i ukojenie duszom zmarłych.

Zgodnie z ogromną starożytnością i wszechobecnością bogini kult Hathor był jednym z najważniejszych w starożytnym Egipcie. Rozpowszechnienie to doprowadziło do rozległej sieci świątyń obejmujących całe królestwo egipskie, w połączeniu z kwitnącym popularnym kultem - o czym świadczą dowody archeologiczne.

Hathor w kontekście egipskim

Statua Hathor (Muzeum Luksorskie)

Jako egipskie bóstwo Hathor należał do religijnego, mitologicznego i kosmologicznego systemu wierzeń, który rozwinął się w dorzeczu Nilu od najwcześniejszych prehistorii do około 525 r.p.n.e. Ta szczególna data graniczna została wybrana, ponieważ odpowiada perskiemu podboju królestwa, które oznacza koniec jego istnienia jako odrębnej i (względnie) ograniczonej sfery kulturowej. Rzeczywiście, ponieważ w tym okresie również napływał imigrantów z Grecji, w tym momencie rozpoczęła się hellenizacja religii egipskiej. Podczas gdy niektórzy uczeni sugerują, że nawet gdy „te wierzenia zostały przebudowane przez kontakt z Grecją, w gruncie rzeczy pozostały takie, jakie zawsze były” 2rozsądne wydaje się zajmowanie się tymi tradycjami, o ile to możliwe, w ramach ich własnego środowiska kulturowego. Rzeczywiście, w tym stosunkowo późnym okresie egipskiego rozwoju kultury, kiedy po raz pierwszy poczuli, że ich poglądy są zagrożone przez cudzoziemców, po raz pierwszy zapisano wiele ich mitów, legend i przekonań religijnych. Liczne inskrypcje, stele i papirusy, które powstały w wyniku tego nagłego nacisku na potomstwo historyczne, dostarczają wielu dowodów wykorzystywanych przez współczesnych archeologów i egiptologów do zbliżenia się do starożytnej egipskiej tradycji 3 Kulty były na ogół dość zlokalizowanymi zjawiskami, w których różne bóstwa miały miejsce honoru w różnych społecznościach. Te lokalne ugrupowania często zawierały określoną liczbę bóstw i były często budowane wokół niezaprzeczalnie pierwotnej postaci boga stwórcy 4 Jednak egipscy bogowie (w przeciwieństwie do wielu innych panteonów) byli stosunkowo źle zdefiniowani. Jak zauważa Frankfort: „Jeśli porównamy dwóch egipskich bogów ... znajdziemy nie dwie osoby, ale dwa zestawy funkcji i emblematy ... Hymny i modlitwy skierowane do tych bogów różnią się tylko zastosowanymi epitetami i atrybutami. Nic nie wskazuje na to, że hymny były adresowane do osób o różnym charakterze. ”5 Jednym z powodów tego był niezaprzeczalny fakt, że egipscy bogowie byli postrzegani jako całkowicie immanentni - reprezentowali (i byli ciągli) z określonymi, odrębnymi elementami świata przyrody.6 7 Tak więc ci egipscy bogowie, którzy opracowali postacie i mitologie, byli na ogół dość przenośni, ponieważ mogli zachować swoje odrębne formy bez ingerowania w różne kulty, które są już praktykowane gdzie indziej. Co więcej, ta elastyczność pozwoliła na rozwój kultów wieloczęściowych (tj. Kultu Amun-Re, który zjednoczył domeny Amona i Re), ponieważ strefy wpływów różnych bóstw były często komplementarne.8

Światopogląd stworzony przez starożytną egipską religię został jednoznacznie określony przez geograficzną i kalendarzową rzeczywistość życia wierzących. Egipcjanie uważali zarówno historię, jak i kosmologię za dobrze uporządkowane, cykliczne i niezawodne. W rezultacie wszystkie zmiany interpretowano jako nieistotne odchylenia od planu kosmicznego lub wymagane przez niego cykliczne transformacje.9 ;10; Breasted twierdzi, że jednym ze źródeł tej cyklicznej osi czasu były niezawodne roczne wahania Nilu 11 Głównym rezultatem tej perspektywy, jeśli chodzi o wyobraźnię religijną, było zmniejszenie znaczenia teraźniejszości, ponieważ cała historia (gdy jest pojmowana cyklicznie) została zdefiniowana podczas tworzenia kosmosu. Jedyną aporią w takim rozumieniu jest śmierć, która wydaje się radykalnie zerwać z ciągłością. Aby zachować integralność tego światopoglądu, opracowano zawiły system praktyk i przekonań (w tym rozległe mityczne obszary geograficzne życia pozagrobowego, teksty zawierające wskazówki moralne (dla tego życia i następnego) oraz rytuały mające na celu ułatwienie transportu do życia pozagrobowego) , którego głównym celem było podkreślenie niekończącej się kontynuacji istnienia.12; 13 Biorąc pod uwagę te dwa ogniska kulturowe - stworzenie kosmosu i śmierć - zrozumiałe jest, że opowieści zapisane w tym mitologicznym korpusie były albo relacjami ze stworzenia, albo przedstawieniami świata umarłych, ze szczególnym uwzględnieniem relacji między bogowie i ich ludzkie składniki.

Rachunki mitologiczne

Świątynia Dendera, przedstawiająca Hathor na stolicach kolumny

Jak wspomniano powyżej, Hathor była boginią, której olbrzymia starożytność doprowadziła do niezliczonej różnorodności ról mitologicznych i kultowych. Fakt ten bardzo utrudnia wszelkie próby podsumowania jej klasycznych charakterystyk, zwłaszcza gdy zauważa się, że często zasiadała w lokalnych kultach bogini i również przyjmowała ich role. Z tego powodu Budge twierdzi, że każde większe miasto prawdopodobnie miało swój własny kult Hathor,14 fakt, który wymaga ograniczenia poniższego szkicu do jej najbardziej rozpowszechnionych relacji i charakterystyk. To zastrzeżenie zostało wprowadzone po Wilkinson 15

Bogini macierzyństwa, seksualności i radości

Co najważniejsze, Hathor może być postrzegana jako przykład archetypu Wielkiej Bogini ze względu na jej związek z płodnością i seksualnością. W szczególności często była postrzegana jako personifikacja radosnego, potwierdzającego życie elementu stosunku płciowego - cecha, która znajduje odzwierciedlenie w wielu mitycznych relacjach opisujących ją. Na przykład we wczesnej kosmogonii enneadycznej, w której Atum tworzy wszechświat poprzez swój boski onanizm, akt ten jest często opisywany jako związek dwa zasady płci, z Atum jako męską mocą (boski fallus), a Hathor jako „ręka Atum”.16 Jeszcze bardziej wyraźnie: Zawody Horusa i Seta zawiera następującą lubieżną opowieść:

bóg słońca Pre (Ra) jest zły, gdy obraża go pawian bóg Babi i kładzie się na plecach. To implikuje, że bóg słońca stwórca zapadł się z powrotem w stan bezwładności, który oznaczałby koniec świata. Hathor, Lady of the Sycamore, odwiedza ojca Pre i pokazuje mu swoje genitalia. Natychmiast się śmieje, wstaje i wraca do administrowania maat (sprawiedliwością). Hathor wzbudził boga słońca i odepchnął jego zły nastrój.17

W tych różnorodnych zdolnościach seksualnych Hathor była postrzegana jako bogini radości, co wyjaśnia stopień, w jakim była czczona przez ogół ludności. Szczególnie uwielbiały ją kobiety, które chciały wcielić się w swoją różnorodną rolę żony, matki i kochanka. W związku z tym zyskała wiele mitycznych i kultowych tytułów, w tym „Lady of the House of Jubilation”, „The Who napełnia sanktuarium radością” i „Mistress of the Vagina”.18 Ta charakterystyka stała się tak powszechna, że ​​była (czasami) postrzegana jako matka wszystkich młodych bogów (w tym Nefertem, Ify, Harsomatus,19 i, co najważniejsze, Horus20).

Ogólny związek Hathor z seksualnością i radością oznaczał, że wiele jej festiwali religijnych była ekstatycznymi, szalonymi sprawami. W rezultacie stała się również boskim patronem muzyki. W szczególności utożsamiano ją z sistrum (starożytnym instrumentem perkusyjnym) i menatem (a muzyczny naszyjnik wykonane z turkusu), z których oba były prawdopodobnie używane w rytualnych tańcach wykonywanych na jej cześć. Rolę tę ilustruje hymn do bogini, który stwierdza:

Jesteś mistrzynią radości, królową tańca, kochanką muzyki, królową harfy, damą tańca chóralnego, królową tkania wieńców, kochanką bezbłędności bez końca.21

To ostatnie odniesienie do pijaństwa jest intrygujące, ponieważ zawiera mitologiczne powiązanie z krwiożerczą postacią Hathor (opisaną poniżej), której spustoszenia można było powstrzymać jedynie poprzez nakłonienie jej do spożywania tysięcy litrów piwa.

Sky Goddess

Rzeźba Hathor jako krowy, ze wszystkimi jej symbolami, tarczą słoneczną, kobrą, a także jej naszyjnikiem i koroną

O początkowej roli Hathor jako niebiańskiego bóstwa świadczy etymologia jej imienia (Het-Heru, „Dom Horusa”), co wskazuje, że była „personifikacją domu, w którym mieszkał Horus, bóg Słońca, i że reprezentowała część nieba, przez którą przebiegał bieg boga”.22 Pomimo tej początkowo ograniczonej dziedziny Budge postuluje, że w końcu zaczęła być kojarzona z niebem jako całością, co pozwoliło jej wchłonąć „wiele atrybutów innych predynastycznych bogiń”.23 I odwrotnie, często kojarzyła się jej z nocnym niebem, w szczególności z galaktyką Drogi Mlecznej.24

Ikonograficznie Hathor, która często była przedstawiana w formie bydła, jest zazwyczaj reprezentowana z dyskiem słonecznym na jej głowie.

Żona Thota

Kiedy Horus został zidentyfikowany jako Ra (Ra-Herakhty) w ewoluującym egipskim panteonie pozycja Hathor stała się niejasna, ponieważ w późniejszych mitach była żoną Ra, ale we wcześniejszych mitach była matką Horusa. Jedna próba rozwiązania tej zagadki dała Ra-Herakhty'emu nową żonę, Ausaas, co oznaczało, że Hathor nadal można zidentyfikować jako matkę nowego boga słońca. Jednak pozostawiło to nierozwiązane pytanie, w jaki sposób Hathor może być jego matką, ponieważ oznaczałoby to, że Ra-Herakhty był dzieckiem Hathora, a nie twórcą. Takie niespójności rozwinęły się, gdy egipski panteon zmieniał się przez tysiące lat, stając się bardzo złożonym, a niektóre nigdy nie zostały rozwiązane.

W obszarach, w których kult Thota stał się silny, Thot został zidentyfikowany jako twórca, co doprowadziło do powiedzenia, że ​​Thot był ojcem Ra-Herachty'ego, dlatego w tej wersji Hathor, jako matka Ra-Herachty'ego, był określany jako Żona Thota. W tej wersji tak zwanej kosmogonii Ogdoad Ra-Herakhty był przedstawiany jako małe dziecko, często nazywane Neferhor. Uważana za żonę Thota, Hathor często przedstawiana była jako kobieta karmiąca swoje dziecko. W wyniku tego synkretyzmu bogini Seshat, którą wcześniej uważano za żonę Thota, zaczęto identyfikować z Hathor. Na przykład krowa bogini została powiązana z osądem dusz w Duat, co doprowadziło do tytułu „Nechmetawaj („ten, który wyrzuca zło”). Przez homofoniczny zbieg okoliczności Nechmetawaj (które można również przeliterować Nehmet-awai i Nehmetawy) można również rozumieć jako oznaczający (ten, kto) odzyskuje skradzione towary, co w rezultacie stało się kolejną cechą bogini.

Poza kultem Thota za ważne uznano zachowanie pozycji Ra-Herakhty'ego (tj. Ra) jako stworzonego przez siebie (tylko przez pierwotne siły Ogdoada). W konsekwencji Hathor nie mógł zostać zidentyfikowany jako matka Ra-Herakhty'ego. Rola Hathor w procesie śmierci, polegająca na przyjmowaniu nowo umarłych jedzeniem i piciem, doprowadziła w takich okolicznościach do uznania jej za wesołą żonę Nehebkau, strażniczki wejścia do podziemi i spoiwa Ka. Niemniej jednak w tej formie zachowała nazwę Nechmetawaj, ponieważ jej aspekt powrotu do skradzionych towarów był tak ważny dla społeczeństwa, że ​​została zachowana jako jedna z jej ról.

Bogini Umarłych

Hathor wśród bóstw witających świeżo zmarłego faraona, Tutmozisa IV, z jego grobowca w Dolinie Królów, Luksor, Egipt

Biorąc pod uwagę jej wszechobecność w źródłach klasycznych, nic dziwnego, że Hathor odegrała również ważną rolę w rozległych egipskich mitach dotyczących życia pozagrobowego. W szczególności uważano, że zapewnia dusze zmarłych nadzieję, pożywienie i pomoc:

Od dość wczesnych czasów, szczególnie w regionie Memphite, czczono ją jako boginię drzewa, „kochankę jaworu”, która dostarczała zmarłym żywność i napoje; i od co najmniej osiemnastej dynastii była patronką nekropolii tebańskiej, gdzie chroniła i pielęgnowała zarówno członków rodziny królewskiej, jak i zwykłych ludzi, w formie krowy lub jako antropomorficzna „kochanka zachodu”, którą często przedstawiano jako gościnną zmarły do ​​życia pozagrobowego z oczyszczającą i orzeźwiającą wodą. Uważano, że każdego wieczora otrzymuje umierające słońce, dlatego zmarłym pragnęło być „naśladowcą Hathor”.25

Żądny krwi wojownik

Królestwo Środkowe zostało założone, gdy faraon Górnego Egiptu, Mentuhotep II, siłą przejął kontrolę nad Dolnym Egiptem, który stał się niepodległy w Pierwszym Okresie Pośrednim. Zjednoczenie, które osiągnięto dzięki tej brutalnej wojnie, pozwoliło panowaniu następnego faraona, Mentuhotepa III, zachować spokój. Z tego fundacji Egipt po raz kolejny zaczął prosperować. W tym okresie Dolni Egipcjanie napisali pamiątkową opowieść upamiętniającą tych, którzy polegli w przedłużającej się bitwie, zapisując własne doświadczenia podczas przedłużającej się wojny domowej.

W tej alegorycznej opowieści Ra (reprezentujący faraona Górnego Egiptu) nie był już szanowany przez mieszkańców Dolnego Egiptu, który przestał być posłuszny jego władzy. Bóg był tak zasmucony, że wysłał Sekhmeta (boginię wojenną Górnego Egiptu), aby ich zniszczyć. Zgodnie z tymi rozkazami bogini zaczęła zabijać każdą istotę na swojej drodze w krwiożerczej furii. Gdy dalej przecinała pas przez śmiertelną cewkę, bogowie zaczęli się obawiać, że cała ludzkość zostanie zniszczona, a ponieważ zniszczenie było jego obowiązkiem, Ra miał za zadanie ją zatrzymać. Podstępny bóg zaczął wlewać krwistoczerwony barwnik do ogromnej ilości piwa, którą następnie wylał na ziemię. W swoim niepowstrzymanym żądzy krwi Sekhmet musiała pić wszystko, po czym stała się zbyt pijana, by kontynuować rzeź. Ludzkość została uratowana. Kiedy obudziła się ze swojego zaczarowanego snu, Sekhmet zmieniła się w kochającą i życzliwą boginię.

Łagodna forma, którą Sekhmet stał się pod koniec opowieści, miała identyczny charakter jak Hathor, dlatego na początku Królestwa Środkowego powstał nowy kult, który dualistycznie identyfikował Sekhmeta z Hathorem, czyniąc z nich jedną boginię, Sekhmet-Hathor, z dwiema stronami. W konsekwencji Hathor, jako Sekhmet-Hathor, był czasem przedstawiany jako lwica. Czasami ta wspólna nazwa była zepsuta Sekhathor (także przeliterowane Sechat-Hor, Sekhat-Heru), co oznacza (ten, kto) pamięta Horusa (nieskorumpowana forma oznaczałaby potężny dom Horusa ale Ra wyparł Horusa, a więc zmianę).

Jednak ta nowa identyfikacja nie była ani bardzo popularna, ani rozpowszechniona, prawdopodobnie ze względu na diametralny sprzeciw między postaciami dwóch bogiń.26

Kultowe obserwacje

Rysunek Hathor z wszystkimi jej symbolami i pokazujący szczegóły swojej tradycyjnej sukni

Kult Hathor był jednym z najbardziej czcigodnych i szeroko rozpowszechnionych w starożytnym Egipcie. Bez względu na to, czy przyjmuje się powszechne przypisywanie bogini bogini sprzed dynastii, pozostaje faktem, że możliwe do zweryfikowania dowody jej kultu można przypisać pierwszej lub drugiej dynastii (ok. 3000 r.p.n.e.). Co więcej, w wyraźnym kontraście do wielu innych bogów w egipskim panteonie, kult Hathor nie był związany z konkretną lokalizacją geograficzną, a zamiast tego rozproszył się po całym kraju. Jak zauważa Wilkinson, „kult Hathor był tak powszechny, że często uważano ją za formę miejscowego bóstwa w miejscowościach, w których pierwotnie nie miała własnego kultu. W ten sposób w Tebach Hathor utożsamiano z Mutem i Elephantine z Sothis. Pomimo faktu, że pod koniec historii Egiptu Hathor była często zasymilowana z boginią Izydą, istnieje wiele przypadków, w których starożytne bóstwo nadal zachowywało swoją tożsamość i było czczonych przez Egipcjan z wielką miłością ”.27

W swoim płodnym kulcie świątynnym, praktykowanym w tak różnych miejscach, jak Atfih, Cusae, Memphis, Teby, Deir el-Medina i Dendera,28 męscy i żeńscy kapłani bogini przeprowadzili wiele obrzędów - przede wszystkim festiwal „boskiego małżeństwa” (upamiętniający związek Hathora i Horusa), który był radośnie obchodzony przez „członków rodziny królewskiej, szlachty i zwykłych ludzi”.29 Oprócz wysoko rozwiniętego kultu świątynnego była także odbiorcą znacznej publicznej czci, o czym świadczy wiele zabytków archeologicznych (w tym biżuterii, luster i wotów) noszących jej wizerunek.30 Jej niezliczone stowarzyszenia, od ochrony kobiet po porodzie do pomocy duszom zmarłych, były prawdopodobnie odpowiedzialne za tę obfitość przedstawień, jak Pinch zauważa w swoim artykule na temat wykopalisk Deir el Bahari:

Ofiary Deir el Bahari wyjaśniają, że starożytni Egipcjanie wierzyli w Hathor, aby chronić ich w życiu i śmierci. Szukali osobistego kontaktu z nią i przynosili jej codzienne problemy, a także szukali bardziej ogólnych błogosławieństw. W życiu była związana z seksualnością i porodem, a tym samym równie ważna dla chłopa i wielkiego urzędnika. W roli przewodniczki dusz w zaświatach złagodziła strach przed śmiercią i dała nadzieję na odrodzenie. Wszystko to znajduje odzwierciedlenie w różnorodności prezentowanych jej obiektów.31

Hathor poza Egiptem

Hathor był czczony w Kanaanie w XI wieku p.n.e. w świętym mieście Hazor (Tel Hazor), które w tym czasie było rządzone przez Egipt. Wczesne kamienne inskrypcje wydają się sugerować, że hebrajscy robotnicy w kopalniach Synaj (ok. 1500 r.p.n.e.) czcili Hathor, którego utożsamiali ze swoją boginią Astarte. Opierając się na tym fakcie, niektóre teorie sugerują, że wspomniane w Biblii złote cielę było obrazem bogini (Wj 32: 4-6). Hipoteza ta zyskała znaczną wagę w różnych wykopaliskach archeologicznych, które ujawniły starożytne obozy górnicze i związane z nimi Świątynie Hathor, z których pierwszą prowadził słynny egiptolog Sir Flinders Petrie. Jedną z takich konstrukcji zbudował Seti II w kopalniach miedzi w Timnie w Edomite Seir.32

Grecy, którzy zostali władcami Egiptu na trzysta lat przed rzymską dominacją w 31 r.p.n.e., również kochali Hathor i utożsamiali ją z własną boginią miłości i piękna, Afrodytą.33

Notatki

  1. ↑ Inna nazwa Hathor, która przetrwała 3000 lat, to Mehturt (także przeliterowane Mehurt, Mehet-Weret, i Mehet-uret), co oznacza Wielka powódź, bezpośrednie odniesienie do jej Drogi Mlecznej. Geraldine Pinch. Podręcznik mitologii egipskiej. (Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO, 2002), 163.
  2. ↑ Adolf Erman. Podręcznik religii egipskiej, przetłumaczone przez A. S. Griffith. (Londyn: Archibald Constable, 1907), 203
  3. ↑ Szczypta, 31-32.
  4. ↑ Dimitri Meeks i Christine Meeks-Favard. Codzienne życie egipskich bogów, Przetłumaczone z francuskiego przez G. M. Goshgarian. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1996), 34-37
  5. ↑ Henri Frankfort, Religia starożytnego Egiptu. (New York: Harper Torchbooks, 1961), 25-26.
  6. ↑ Christiane Zivie-Coche. Bogowie i ludzie w Egipcie: 3000 lat p.n.e. do 395 roku n.e., rozdział 1 Faraoński Egipt, przetłumaczone z francuskiego przez Davida Lortona. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2004), 40–41
  7. ↑ Frankfort, 23.
  8. ↑ Tamże, 20-21.
  9. ↑ Jan Assmann. W poszukiwaniu Boga w starożytnym Egipcie przetłumaczone przez Davida Lortona. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2001), 73-80
  10. ↑ Zivie-Coche, 65-67
  11. ↑ James Henry Breasted. Rozwój religii i myśli w starożytnym Egipcie. (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1986), 8, 22–24.
  12. ↑ Frankfort, 117-124
  13. ↑ Zivie-Coche, 154-166.
  14. ↑ E. A. Wallis Budge. Bogowie Egipcjan; lub Studia w mitologii egipskiej. Studium w dwóch tomach. (New York: Dover Publications, 1969, t. I), 434.
  15. ↑ Richard H. Wilkinson. Kompletni bogowie i boginie starożytnego Egiptu. (Londyn: Thames and Hudson, 2003), 140.
  16. ↑ Szczypta, 138.
  17. ↑ Tamże.
  18. ↑ Wilkinson, 141-143.
  19. ↑ Szczypta, 137.
  20. ↑ Wilkinson, 140.
  21. ↑ C. J. Bleeker i G. Widengren, Historia Religionum: Podręcznik historii religii - religie przeszłości. (Leiden: Brill, 1997), 1. Cytat na piney.com. Otrzymano 13 listopada 2007.
  22. ↑ Budge, Vol. I, 428.
  23. ↑ Ibid., 428–429.
  24. ↑ Wilkinson, 140.
  25. ↑ Wilkinson, 143. Patrz także: Budge (1969), t. I, 435–437. Również w egipskiej księdze umarłych KSIĘGA ŚMIERCI Papirus Ani Ani Plate (XXVII) opisuje ją w swojej charakterystyce bogini drzewa. Otrzymała 13 listopada 2007.
  26. ↑ Wilkinson, 140; Pinch (2002), 74-75, 138. Zobacz także: www.sacred-texts.com/egy/leg/leg05.htm sacred-texts.com w celu uzyskania innej wersji opowieści.
  27. ↑ Wilkinson, 145.
  28. ↑ Wilkinson, 144. Budge (1969) posuwa się tak daleko, że sugeruje, że „gdybyśmy mieli pełne informacje na ten temat, powinniśmy prawdopodobnie odkryć, że każde wielkie miasto posiadało własny wybór Hathorów i że formy bogini, których imiona były na papirusach pogrzebowych znajdowały się tylko te popularne wśród osób, które spowodowały powstanie takich dokumentów ”(Budge, t. I, 434).
  29. ↑ Wilkinson, 145. Mieszane płcie członków kapłaństwa hathorskiego (i pytanie, czy te role były dziedziczne) zostało zbadane w „Dziedzicznym statusie tytułów kultu Hathor” Marianne Galvin ” The Journal of Egyptian Archaeology, 70 (1984): 42-49.
  30. ↑ Pinch (1982), passim. Zobacz także: Wilkinson, 145.
  31. ↑ Pinch (1982), 148.
  32. ↑ Zobacz A. Barrois, „The Serabit Expedition of 1930: The Mines of Sinai”, Przegląd teologiczny Harvarda 25 (2) (kwiecień 1932): 101-121; Herbert G. May, „Mojżesz i inskrypcje na Synaju”. Archeolog biblijny 8 (4) (grudzień 1945): 93-99.
  33. ↑ Harold Bell, „Religia popularna w grecko-rzymskim Egipcie: I. Okres pogański”. The Journal of Egyptian Archaeology 34 (grudzień 1948 r.): 82–97, 84. Patrz także: Budge (1969), t. I, 435.

Referencje

  • Assmann, Jan. W poszukiwaniu Boga w starożytnym Egipcie przetłumaczone przez Davida Lortona. Ithaca, NY: Cornell University Press, 2001. ISBN 0801487293.
  • Balter, Michael. Bogini i byk - Catalhöyük: archeologiczna podróż do świtu cywilizacji. Nowy Jork: Simon & Schuster, 2005. Free Press, 2004. ISBN 9780743243605
  • Barrois, A. „Ekspedycja Serabitowa z 1930 r .: Kopalnie Synaju”. Przegląd teologiczny Harvarda 25 (2) (kwiecień 1932): 101-121.
  • Łuszcz, James Henry. Rozwój religii i myśli w starożytnym Egipcie. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1986. ISBN 0812210454
  • __________. Rozwój religii i myśli w starożytnym Egipcie (Wykłady wygłoszone na Morse Foundation w Union Theological Seminary) Adamant Media Corporation, 2005. ISBN 9781402141294
  • Budge, E. A. Wallis (tłumacz). Egipska Księga Umarłych. 1895. Dostęp na stronie sacred-texts.com.
  • __________. (tłumacz). Egipska Księga Umarłych: Papirus Ani. Black Dog & Leventhal Publishers, 2006. ISBN 9781579124915 (oryginał 1895)
  • __________. Egipskie Niebo i Piekło. 1905. Dostęp: www.sacred-texts.com/egy/ehh.htm sacred-texts.com.
  • __________. Bogowie Egipcjan; lub Studia w mitologii egipskiej. Studium w dwóch tomach. New York: Dover Publications, 1969.
  • __________. Legends of the Gods: The Egyptian text. 1912. Dostęp na stronie sacred-texts.com.
  • ___________. Kamień rosetta. (1893), 1905. Dostęp na stronie sacred-texts.com.
  • Dunand, Françoise i Christiane Zivie-Coche. Bogowie i ludzie w Egipcie: 3000 lat p.n.e. do 395 roku n.e. przetłumaczone z francuskiego przez Davida Lortona. Ithaca, NY: Cornell University Press, 2004. ISBN 080144165X
  • Erman, Adolf. Podręcznik religii egipskiej, przetłumaczone przez A. S. Griffith. Londyn: Archibald Constable, 1907.
  • Frankfort, Henri. Religia starożytnego Egiptu. Nowy Jork: Harper Torchbooks, 1961. ISBN 0061300772
  • Frankfort, Henri. Religia starożytnego Egiptu: interpretacja. Dover Publications, 2000. (oryginał 1961) ISBN 9780486411385.
  • Galvin, Marianne. „Dziedziczny status tytułów kultu Hathor” The Journal of Egyptian Archaeology 70 (1984).
  • Griffith, F. L. i Herbert Thompson, (tłumacze). Papirus Leyden. 1904. Dostęp na stronie sacred-texts.com.
  • Maj Herbert G. „Mojżesz i inskrypcje na Synaju”. Archeolog biblijny 8 (4) (grudzień 1945 r.).
  • Meeks, Dimitri i Christine Meeks-Favard. Codzienne życie egipskich bogów. Przetłumaczone z francuskiego przez G. M. Goshgarian. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1996. ISBN 0801431158
  • Mercer, Samuel A. B. (tłumacz). Teksty piramidy. 1952. Dostęp online w www.sacred-texts.com/egy/pyt/index.htm sacred-texts.com.
  • Szczypta, Geraldine. Podręcznik mitologii egipskiej. Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO, 2002. ISBN 1576072428
  • Szczypta, Geraldine. „Ofiary dla Hathor”. Folklor 93(2) (1982), 138-150.
  • Shafer, Byron E. (redaktor) Świątynie starożytnego Egiptu. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1997. ISBN 0801433991
  • Wilkinson, Richard H. Kompletni bogowie i boginie starożytnego Egiptu. Londyn: Thames and Hudson, 2003. ISBN 0500051208

Linki zewnętrzne

Wszystkie linki pobrano 4 sierpnia 2017 r.

Pin
Send
Share
Send