Chcę wiedzieć wszystko

Salman Rushdie

Pin
Send
Share
Send


Sir Ahmed Salman Rushdie Kt. (19 czerwca 1947 r.) Jest brytyjsko-indyjskim pisarzem i eseistą. Po raz pierwszy zdobył szerokie uznanie dzięki swojej drugiej powieści, Dzieci północy (1981), który zdobył nagrodę Bookera. Wiele z jego wczesnych powieści jest osadzonych na subkontynencie indyjskim, podczas gdy jego późniejsze opowiadania często eksplorują perspektywy emigrantów z rozwijającego się świata mieszkającego za granicą. Jego styl jest często klasyfikowany jako realizm magiczny zmieszany z aluzjami historycznymi, a dominującym tematem jego pracy jest historia wielu powiązań, zakłóceń i migracji między Wschodem a Zachodem.

Jego czwarta powieść Szatańskie wersety (1988), wywołał zażarte kontrowersje i protesty w wielu krajach muzułmańskich. Tytuł odnosi się do kilku wersetów Koranu, które zostały później odwołane. Odniesienia do tych wersetów i bardzo lekceważące odniesienia Rushdiego do praktyk i historii islamu były przez niektórych uważane za bluźnierstwo wobec islamu. Niektóre protesty były gwałtowne, a Rushdie groziła śmierć i… fatwa (edykt religijny) wydany przez Ajatollaha Ruhollaha Chomeiniego, ówczesnego Najwyższego Przywódcę Iranu. W odpowiedzi na wezwanie do śmierci Rushdie spędził prawie dekadę głównie pod ziemią, występując publicznie tylko sporadycznie, ale był szczery fatwawpływ cenzury na niego jako autora i ucieleśnienie w nim zagrożenia wolności słowa. Po śmierci Ajatollaha Chomeiniego fatwa został później odwołany.

Wezwanie Rushdiego do reformacji islamskiego fundamentalizmu i bardziej przemyślane zaangażowanie ze współczesnym światem wśród muzułmanów, wyrażone w sekularyzowanym języku i wyrażane w niestabilnych dziełach fikcyjnych, podkreśla nieustanne wyzwanie pogodzenia fundamentalizmu religijnego i świeckiej nowoczesności. Uhonorowanie uniwersalnych aspiracji duchowych i nieodłącznej ludzkiej godności podtrzymywanej przez wszystkie wyznania religijne, przy jednoczesnym poszanowaniu wierzeń lub obrzędów specyficznych dla określonych tradycji religijnych, jest kluczowym projektem ekumenicznym, który wielu przywódców religijnych uznaje za konieczny do osiągnięcia świata pokoju.

Wczesne życie i małżeństwa

Jedyny syn Anisa Ahmeda Rushdiego, prawnika z Uniwersytetu Cambridge, został biznesmenem, a Negin Butt, nauczyciel, urodził się w Bombaju w Indiach (obecnie znany jako Bombaj, Indie). Rushdie cieszył się szczęśliwym dzieciństwem, zawsze otoczony książkami, i przypomniał sobie, że chciał zostać pisarzem w wieku pięciu lat.1 Rushdie uczęszczał do Cathedral and John Connon School w Mumbaju i został wysłany do Anglii w wieku czternastu lat, aby uczęszczać do prywatnej szkoły w Rugby. Jego życie jako ekspatriatywnego Indianina było zabarwione tym doświadczeniem, ponieważ koledzy nękali go zarówno dlatego, że był Hindusem, jak i dlatego, że nie miał zdolności sportowych. Ważnym tematem w jego pracy jest doświadczenie ekspatriacji, które podzielił z wieloma pisarzami swojego pokolenia urodzonymi w krajach rozwijających się.

Później Rushdie uczęszczał do King's College w Cambridge, podobnie jak jego ojciec, i uzyskał tytuł magistra historii w 1968 roku. Po krótkiej karierze aktorskiej pracował jako niezależny copywriter reklamowy w Anglii dla dwóch agencji (Ogilvy & Mather) i Ayer Barker) od 1970 do 1980 roku.

Rushdie był żonaty cztery razy. Był żonaty ze swoją pierwszą żoną Clarissą Luard od 1976 do 1987 roku i był ojcem syna Zafara. Jego drugą żoną była amerykańska pisarka Marianne Wiggins; pobrali się w 1988 r., a rozwiedli w 1993 r. Jego trzecią żoną, w latach 1997–2004, była Elizabeth West; mają syna, Milan. W 2004 roku ożenił się z indyjską aktorką i modelką Padmą Lakshmi, gospodarzem amerykańskiego reality show Szef kuchni, i małżeństwo to zakończyło się 2 lipca 2007 r., gdy Rushdie wskazała, że ​​jej pragnieniem jest zakończenie małżeństwa.

Kariera

Jego pierwsza powieść, Grimus (1975), część science-fiction, jest historią Indianina, który otrzymuje dar nieśmiertelności i wyrusza na poszukiwanie sensu życia. Chociaż książka otrzymała pozytywne recenzje, została ogólnie zignorowana przez krytykę publiczną i literacką. Rushdie kontynuował pracę jako autor reklam w niepełnym wymiarze godzin przez pięć lat, ostatecznie porzucił pracę po ukończeniu powieści Dzieci północy, nawet nie wiedząc, czy zostanie opublikowany.

Dzieci północy (1981) katapultował go do sławy literackiej. W znaczący sposób ukształtowało kurs, którym w ciągu następnej dekady pójdzie pismo indyjskie w języku angielskim, i przez wielu uważane jest za jedną z wielkich książek ostatnich 100 lat. Ta praca zdobyła nagrodę Booker Prize w 1981 r., Aw 1993 i 2008 r. Została nagrodzona Best of the Bookers za najlepszą powieść, która otrzymała nagrodę odpowiednio przez pierwsze 25 i 40 lat.2

Fabuła opowiada o życiu dziecka, Saleem Synaj, poczętego w romansie pozamałżeńskim, który po porodzie przeszedł z drugim dzieckiem z podobnej sytuacji. Urodzone o północy, gdy Indie uzyskały niepodległość, dziecko uwięzione jest między dwiema wielkimi religiami indyjskimi, islamem i hinduizmem, i posiada specjalne moce oraz powiązania z innymi dziećmi urodzonymi o świcie nowego i burzliwego wieku.

Postać Saleem Synaj została porównana do samego Rushdiego i proroczo opisuje kontury duchowego lub psychicznego dojrzewania powieściopisarza. Na pierwszych stronach dziadek Saleema, dr Aadam Aziz, schylając się na macie modlitewnej, uderza się nosem o twardą ziemię i od razu decyduje, że nigdy więcej nie pokłoni się Bogu lub człowiekowi. „Jednak ta decyzja zrobiła w nim dziurę, zwolniła się w istotnej komnacie wewnętrznej, narażając go na podatność na kobiety i historię”. Sir Salman, poobijany przez fatwę i jedną kobietę za dużo, zrozumiałby to ”- zauważyła krytyka Nina Martyris w Czasy Indii.3

Po Dzieci północy, Rushdie opublikowany Wstyd (1983), przedstawiający zawirowania polityczne w Pakistanie, opierając swoje postacie na Zulfikar Ali Bhutto i generale Muhammadzie Zia-ul-Haq. Wstyd wygrał we Francji Prix ​​du Meilleur Livre Étranger (Najlepsza książka zagraniczna) i była blisko drugiego miejsca w konkursie Booker Prize. Oba te dzieła literatury postkolonialnej charakteryzują się stylem magicznego realizmu i imigrantami, o których Rushdie jest bardzo świadomy, jako członek indyjskiej diaspory.

W latach 80. Rushdie napisał książkę non-fiction o Nikaragui, Uśmiech Jaguara (1987). Książka ma charakter polityczny i opiera się na doświadczeniach z pierwszej ręki i badaniach podczas rewolucji Sandinista. W wywiadzie na Uniwersytecie San Francisco promującym The Jaguar Smile, Rushdie opowiadał się za tym, aby uczniowie nie pisali tego, co chcieli napisać, ale tego, na co nie mogli się oprzeć. Odniósł się do trwającej pracy, która ukazała się w następnym roku, projektu, który wpłynie na jego życie w sposób, którego nigdy nie spodziewałby się.

Jego najbardziej kontrowersyjna praca, Szatańskie wersety, został opublikowany w 1988 roku (patrz poniżej). Śledził to z Ostatnie westchnienie Maurów (1995), epopeja rodzinna obejmująca około 100 lat historii Indii. Ziemia pod jej stopami (1999) przedstawia alternatywną historię współczesnej muzyki rockowej. Piosenka o tej samej nazwie autorstwa U2 jest jednym z wielu tekstów piosenek zawartych w książce, dlatego Rushdie jest uznawany za autora tekstów.

Salman Rushdie prezentuje swoją książkę Shalimar the Clown

Rushdie ma serię powieści odnoszących sukcesy komercyjne i docenionych przez krytyków. Jego powieść z 2005 roku, Shalimar the Clown, otrzymał prestiżową nagrodę Crossword Fiction Award w Indiach i był finalistą Whitbread Book Awards w Wielkiej Brytanii. Został również zakwalifikowany do Międzynarodowej Nagrody Literackiej IMPAC Dublin 2007.4

W swojej kolekcji non-fiction z 2002 roku Przekrocz tę linię, wyznaje swój podziw między innymi włoskiemu pisarzowi Italo Calvino i amerykańskiemu pisarzowi Thomasowi Pynchonowi. Jego wczesne wpływy to James Joyce, Günter Grass, Jorge Luis Borges, Michaił Bułhakow i Lewis Carroll. Rushdie była także osobistą przyjaciółką Angeli Carter i bardzo ją pochwaliła w przedmowie do swojej kolekcji „Palenie łodzi."

Inne czynności

Rushdie sprzeciwia się wprowadzeniu przez rząd brytyjski ustawy o nienawiści rasowej i religijnej, o czym pisze w swoim wkładzie do Bezpłatne wyrażanie nie jest przestępstwem, zbiór esejów kilku pisarzy, opublikowany przez Penguin w listopadzie 2005 r. Rushdie jest samozwańczym ateistą i wybitnym zwolennikiem British Humanist Association.

Salman Rushdie rozmawia ze studentami Emory University

W 2006 r. Rushdie dołączyła do wydziału Emory University jako Distinguished Writer in Residence przez miesiąc w ciągu następnych pięciu lat. Rushdie mówi, że zostałby aktorem, gdyby jego kariera pisarska nie zakończyła się sukcesem, a od wczesnego dzieciństwa marzył o pojawieniu się w filmach z Hollywood. Fan popkultury, Rushdie, w niektórych swoich pismach umieścił fikcyjne postacie telewizyjne i filmowe. W filmie pojawił się w kamei Dziennik Bridget Jones na podstawie książki o tym samym tytule, która sama w sobie jest pełna literackich żartów. 12 maja 2006 r. Rushdie był gościnnym gospodarzem The Charlie Rose Show, gdzie przeprowadził wywiad z indo-kanadyjską reżyserką Deepą Mehtą, której twórczość spotkała się również z gwałtownymi protestami, na temat jej filmu z 2005 roku, Woda. Występuje również w roli położnika-ginekologa Helen Hunt w adaptacji filmowej (debiut reżysera Hunta) powieści Elinor Lipman Potem mnie znalazła.

Szatańskie wersety i fatwa

Publikacja Szatańskie wersety we wrześniu 1988 r. wywołało natychmiastowe kontrowersje w świecie islamskim z powodu tego, co postrzegano jako lekceważący obraz proroka Mahometa. Tytuł nawiązuje do spornej tradycji muzułmańskiej, którą Mahomet (Mahound w książce) dodał wersety (sura) do Koranu przyjmującego trzy boginie, które kiedyś były czczone w Mekce jako boskie istoty. Według legendy Mahomet później odwołał wiersze, mówiąc, że diabeł kusił go, aby wypowiedział te wiersze, aby ułagodzić Mekkańczyków (stąd wersety „satanistyczne”). Jednak narrator powieści ujawnia, że ​​te sporne wersety pochodziły z ust Archanioła Gibreela. Książka została zakazana w wielu krajach z dużymi społecznościami muzułmańskimi.

14 lutego 1989 r fatwa wymaganie egzekucji Rushdiego zostało ogłoszone w Radiu Teheran przez ajatollaha Ruhollaha Chomeiniego, ówczesnego duchowego przywódcę Iranu, nazywając książkę „bluźnierczą przeciwko islamowi” (rozdział IV książki przedstawia postać emama na emigracji, który powraca, by podburzyć mieszkańcy jego kraju bez względu na ich bezpieczeństwo). Za śmierć Rushdiego zaoferowano nagrodę, która przez lata zmuszona była żyć pod ochroną policji. 7 marca 1989 r. Wielka Brytania i Iran zerwały stosunki dyplomatyczne w związku z kontrowersją dotyczącą Rushdie.

Publikacja książki i fatwa wywołał przemoc na całym świecie, w tym bombardowanie księgarń. Społeczności muzułmańskie w kilku krajach na Zachodzie organizowały publiczne wiece, podczas których spalono kopie książki. Kilka osób związanych z tłumaczeniem lub publikowaniem książki zostało zaatakowanych, poważnie rannych, a nawet zabitych. O wiele więcej osób zginęło w zamieszkach w krajach Trzeciego Świata.

24 września 1998 r., Jako warunek wstępny do przywrócenia stosunków dyplomatycznych z Wielką Brytanią, rząd irański, pod przewodnictwem Mohammada Khatamiego, publicznie zobowiązał się, że „nie będzie wspierać ani utrudniać operacji zabójstwa na Rushdie”.56

Hardlinery w Iranie nadal potwierdzają jednak wyrok śmierci.7 Na początku 2005 r. Khomeini's fatwa potwierdził duchowy przywódca Iranu, ajatollah Ali Chamenei, w przesłaniu do pielgrzymów muzułmańskich odbywających coroczną pielgrzymkę do Mekki.8 Dodatkowo Strażnicy Rewolucji oświadczyli, że wyrok śmierci na niego nadal obowiązuje.9 Iran odrzucił wnioski o wycofanie fatwa na tej podstawie, że tylko osoba, która go wydała, może ją wycofać,8 a osoba, która go wydała, nie żyje.

Rushdie poinformował, że wciąż otrzymuje „rodzaj karty walentynkowej” z Iranu co roku 14 lutego, informując go, że kraj nie zapomniał o ślubie zabicia go. Zacytowano go również, mówiąc: „Osiągnięto punkt, w którym jest to raczej retoryka niż realne zagrożenie”.10 Pomimo gróźb na Rushdie, publicznie powiedział, że jego rodzinie nigdy nie grożono, a jego matka (która mieszkała w Pakistanie w późniejszych latach życia) otrzymała nawet wylew wsparcia.11

Inne krytyki

Były ochroniarz Rushdiego, Ron Evans, opublikował książkę opisującą zachowanie autora w czasie, gdy się ukrywał, twierdząc, że Rushdie próbował zarobić na finansach z fatwa i był samobójcą, ale Rushdie odrzucił książkę jako „kłamstwo” i podjął kroki prawne przeciwko Ronowi Evansowi, jego współautorowi i ich wydawcy.12 26 sierpnia 2008 r. Rushdie otrzymał przeprosiny przed High Court w Londynie od wszystkich trzech stron.13

W 1990 roku został wydany pakistański film, w którym Rushdie został przedstawiony jako spisek, wkrótce po publikacji Szatańskie wersety, spowodować upadek Pakistanu, otwierając sieć kasyn i dyskotek w tym kraju. Film był popularny wśród pakistańskich odbiorców i „przedstawia Rushdiego jako postać podobną do Rambo, ściganą przez czterech pakistańskich partyzantów”.14 Brytyjska Izba Klasyfikacji Filmowej odmówiła wydania certyfikatu, ponieważ „uważano, że portret Rushdiego można zakwalifikować jako oszczerstwo kryminalne, powodując naruszenie pokoju, a nie tylko niszcząc jego reputację”.15 Ten ruch skutecznie zablokował film w Wielkiej Brytanii. Jednak dwa miesiące później sam Rushdie napisał do tablicy, mówiąc, że chociaż uważał, że film jest „zniekształconym, niekompetentnym śmieciem”, nie pozwałby, gdyby został wydany. Choć film był hitem w Pakistanie, na Zachodzie praktycznie nie został zauważony, choć dostępna jest wersja z napisami w języku angielskim. Powiedział, że była jedna prawdziwie śmieszna część filmu: jego postać torturuje pakistańskiego wojownika czytając z jego książki Szatańskie wersety.

Przekonania religijne i polityczne

Rushdie pochodzi z sunnickiej rodziny muzułmańskiej, ale mówi, że nigdy tak naprawdę nie był religijny. W 1990 r., Mając „nadzieję, że zmniejszy to zagrożenie, że muzułmanie podejmą fatwę, by go zabić”, wydał oświadczenie, w którym twierdził, że „odnowił swoją muzułmańską wiarę, odrzucił ataki na islam w swojej powieści i był zaangażowany w pracę na rzecz lepszego zrozumienia religii na całym świecie ”.16

Jego książki często koncentrują się na roli religii w społeczeństwie i konfliktach między wyznaniami oraz między wyznawcami a wyznawcami braku wiary. W wersji drukowanej w The Washington Post i Czasy w połowie sierpnia 2005 r. Rushdie wzywa do reformy islamu:

Potrzebne jest wyjście poza tradycję, niczym więcej niż ruch reformatorski, aby wprowadzić podstawowe koncepcje islamu do współczesności, muzułmańska reformacja mająca na celu walkę nie tylko z ideologami dżihadu, ale także zakurzonymi, dusznymi seminariami tradycjonalistów, otwarcie okna wpuszczają tak potrzebne świeże powietrze. (…) Najwyższy czas, aby na początek muzułmanie mogli studiować objawienie swojej religii jako wydarzenia w historii, a nie ponadnaturalnie ponad nią. (…) Szerokopoglądowość wiąże się z tolerancją; otwartość jest rodzeństwem pokoju.

Rushdie poparł zamach bombowy w Federalnej Republice Jugosławii w 1999 r., Prowadząc lewicowego Tariqa Alego do oznaczenia Rushdiego i innych „pisarzy wojowników” jako „belligerati”.17 Popierał prowadzoną przez USA kampanię usuwania talibów w Afganistanie, która rozpoczęła się w 2001 r., Ale był głośnym krytykiem wojny w 2003 r. W Iraku. Stwierdził, że o ile „należało postawić sprawę usunięcia Saddama Husseina”, jednostronna interwencja wojskowa USA była nieuzasadniona.18

W następstwie „duńskiego romansu z kreskówkami” z marca 2006 r., Który wielu uważał za echo gróźb śmierci i fatwa które nastąpiło po publikacji Szatańskie wersety w 1989 r. Rushdie podpisał manifest „Razem w obliczu nowego totalitaryzmu”, oświadczenie ostrzegające przed zagrożeniami ekstremizmu religijnego. Manifest został opublikowany w lewicującym francuskim tygodniku Charlie Hebdo w marcu 2006 r.

W 2006 r. Rushdie oświadczył, że popiera komentarze ówczesnego przywódcy Izby Gmin, Jacka Strawa, krytykując noszenie nikab, welon zakrywający całą twarz oprócz oczu. Rushdie stwierdził, że jego trzy siostry nigdy nie założą zasłony i dodał: „Myślę, że bitwa z zasłoną była długą i ciągłą walką z ograniczeniem kobiet, więc w tym sensie jestem całkowicie po stronie Słomy”.19

Rycerstwo

Rushdie został uhonorowany tytułem rycerskim za zasługi dla literatury podczas Honorowych Urodzin Królowej w dniu 16 czerwca 2007 roku. Powiedział: „Jestem podekscytowany i upokorzony, aby otrzymać ten wielki zaszczyt i jestem bardzo wdzięczny, że moja praca została w ten sposób uznana”.20 W odpowiedzi na jego rycerstwo protestowało wiele narodów z większością muzułmańską. Parlamentarzyści z kilku z tych krajów potępili tę akcję, a Iran i Pakistan wezwały swoich brytyjskich wysłanników do formalnego protestu. Masowe demonstracje przeciwko rycerstwu Rushdiego miały miejsce w Pakistanie i Malezji. Kilku publicznie wezwało do jego śmierci. Wielu niemuzułmanów rozgniewało również rycerstwo Rushdiego, wierząc, że pisarz nie zasługuje na taki zaszczyt.21

Według raportu BBC z lipca 2007 r. Al-Kaida potępiła również honor Rushdie. Poseł Al-Kaidy, Ayman al-Zawahiri, jest cytowany w nagraniu audio, że brytyjska nagroda za urodzoną w Indiach Rushdie była „obrazą islamu” i planowała „bardzo precyzyjną reakcję”.22

Dziedzictwo

Rushdie po cichu mentorował młodszych pisarzy indyjskich (i etniczno-indyjskich), wywarł wpływ na całe pokolenie pisarzy indo-anglikańskich i ogólnie jest wpływowym pisarzem w literaturze postkolonialnej.23 Otrzymał wiele pochwał za swoje pisma, w tym Nagrodę Aristeion Literatury Unii Europejskiej, Premio Grinzane Cavour (Włochy), Nagrodę Pisarza Roku w Niemczech i wiele najwyższych wyróżnień literackich. Jest także członkiem Royal Society of Literature and Commandeur des Arts et des Lettres. Rushdie był prezesem PEN American Center od 2004 do 2006 roku.

Rushdie był kontrowersyjnym głosem w ruchu na rzecz prawdziwego dialogu ekumenicznego i zrozumienia. Świecka lista Rushdie wezwał do umiaru i szacunku do zaangażowania różnych wyznań, a jego fikcja jest szeroko związana z rolą wiary w społeczeństwie. Jednak jego prowokacyjne pisma obalają głęboko zakorzenione przekonania, szczególnie muzułmanów, wywołując beznamiętne reakcje, które ironicznie potwierdzają niektóre z bardzo krytycznych opinii Rushdiego na temat ekstremizmu religijnego.

W czerwcu 2007 r. Został mianowany Kawalerem Rycerza za „zasługi dla literatury”, co „podnieciło go i ukorzyło”.24 Ma także najwyższą rangęDowódca-w Ordre des Arts et des Lettres we Francji. Rozpoczął pięcioletnią kadencję jako Distinguished Writer in Residence na Emory University w 2007 roku.25 W maju 2008 roku został wybrany do American Academy of Arts and Letters. Jego najnowsza powieść to Czarodziejka z Florencji, opublikowane w czerwcu 2008 r.26 W lipcu 2008 r. Dzieci północy zdobył publiczne głosowanie na tytuł Best of the Booker, najlepszą powieść, która wygrała Booker Prize w 40-letniej historii nagrody.

Nagrody

  • Nagroda Aristeion (Unia Europejska)
  • Nagroda Pisarzy Rady Sztuki
  • Autor roku (British Book Awards)
  • Autor roku (Niemcy)
  • Booker of Bookers lub najlepsza powieść wśród laureatów Booker Prize za fikcję przyznanych w 1993 roku
  • Best of the Booker nagrodzony w 2008 roku z okazji 40-lecia Booker Prize
  • Booker Prize for Fiction
  • Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres (Francja)
  • English-Speaking Union Award
  • Nagroda Hutch Crossword Fiction (Indie)
  • Nagroda za całokształt twórczości Indii za granicą (USA)
  • James Tait Black Memorial Prize (Beletrystyka)
  • Nagroda Kurta Tucholskiego (Szwecja)
  • Nagroda Mantui (Włochy)
  • James Joyce Award-University College Dublin
  • Massachusetts Institute of Technology profesor honorowy
  • Doktorat honoris causa Uniwersytetu Chapman w Humane Letters
  • Wybitne osiągnięcia w dziedzinie humanizmu kulturowego (Uniwersytet Harvarda)
  • Premio Grinzane Cavour (Włochy)
  • Prix ​​Colette (Szwajcaria)
  • Prix ​​du Meilleur Livre Étranger
  • Państwowa Nagroda Literacka (Austria)
  • Zwycięzca nagrody Booker w głosowaniu publicznym, przyznany z okazji 40. rocznicy nagrody Bookera.
  • Whitbread Novel Award (dwa razy)
  • Nagroda Gildii Pisarzy Wielkiej Brytanii za Fikcję dla dzieci

Bibliografia

  • Grimus (1975)
  • Dzieci północy (1981)
  • Wstyd (1983)
  • Jaguar Smile: A Nicaraguan Journey (1987)
  • Szatańskie wersety (1988)
  • Haroun and the Sea of ​​Stories (1990)
  • Imaginary Homelands: Essays and Criticism, 1981-1991 (1992)
  • Bezdomni z wyboru (1992, z R. Jhabvala i V. S. Naipaul)
  • Wschód zachód (1994)
  • Ostatnie westchnienie Maurów (1995)
  • Gniazdo Ognistego Ptaka (1997)
  • Ziemia pod jej stopami (1999)
  • Scenariusz dzieci północy (1999)
  • Furia (2001)
  • Krok przez tę linię: zebrane non-fiction 1992-2002 (2002)
  • Shalimar the Clown (2005)
  • Czarodziejka z Florencji (2008)
  • Najlepsze amerykańskie opowiadania (2008, jako redaktor gościnny)

Zobacz też

  • Szatańskie wersety
  • Spór o wersety satanistyczne
  • Cenzura w Azji Południowej
  • Międzynarodowy PEN
  • Blitcon, brytyjscy konserwatyści literaccy

Notatki

  1. ↑ Ważniejsze biografie, Salmon rusdie: Biografia. Źródło: 21 lutego 2009 r.
  2. ↑ Nagrody Man Booker, czytelnicy na całym świecie zgadzają się, że Dzieci Północy Salmana Rushdiego to najlepsze z Bookera. 2008. Pobrano 20 stycznia 2009.
  3. ↑ Nina Martyris, „Jeszcze jeden bukiet dla Saleem Sinai”, The Times of India, 29 lipca 2008 r.
  4. ↑ IMPAC Dublin Literary Award, The 2007 Shortlist 2007. Pobrano 20 stycznia 2009.
  5. ↑ Anthony Loyd, 8 czerwca 2005 r., Grób nieznanego zabójcy ujawnia misję zabicia Rushdiego, Czasy. Źródło: 21 lutego 2009 r.
  6. ↑ BBC, Wiadomości BBC: Tego dnia. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  7. ↑ Michael Rubin, Czy można ufać Iranowi? Forum Bliskiego Wschodu: promowanie amerykańskich interesów. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  8. 8.0 8.1 Philip Webster, Ben Hoyle i Ramita Navai, Ayatollah ożywił fatwę śmierci na Salmanie Rushdie, Czasy. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  9. ↑ BBC, Iran nieugięty w stosunku do Rushdiego fatwy. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  10. ↑ Hinduskie w sieci, termin Rushdiego. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  11. ↑ David Cronenberg, Cronenberg spotyka Rushdiego. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  12. ↑ BBC, gniew Rushdiego na książkę policjanta. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  13. ↑ BBC, ochroniarz przeprasza Rushdiego. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  14. ↑ Joseph Bernard Tamney, Odporność religii konserwatywnej: przypadek popularnych, konserwatywnych kongregacji protestanckich (Cambridge, Wielka Brytania: The Press Syndicate of University of Cambridge, 2002).
  15. ↑ Screen Online, partyzanci międzynarodowi i zniesławienie karne. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  16. ↑ Times Onlien, Rushdie: Byłem obłąkany, kiedy przyjąłem islam. Pobrano 20 stycznia 2009 r
  17. ↑ Michael Mandel, Jak Ameryka rezygnuje z morderstwa (Pluto Press, 2004), 60.
  18. ↑ The Guardian, Letters, Salman Rushdie: Brak zamiłowania do polityki Pentagonu. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  19. ↑ Thomas Wagner, Blair, Rushdie wspierają byłego brytyjskiego sekretarza spraw zagranicznych, który rozpalił debatę na temat zasłony. Pobrano 20 stycznia 2009 r
  20. ↑ BBC, Rushdie rycerz na liście honorów. Pobrano 20 stycznia 2009 r
  21. ↑ Sir Rubbish: Czy Rushdie zasługuje na rycerstwo, Suplement edukacyjny Times Hugher, 20 czerwca 2007 r.
  22. ↑ BBC, Al-Kaida potępia honor Rushdiego. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  23. ↑ CSULB, postkolonialny wpływ Rushdiego. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  24. ↑ BBC, tytuł Rushdie „może wywołać ataki”. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  25. ↑ Uniwersytet Emory, Salman Rushdie, aby uczyć i umieszczać swoje archiwum na Uniwersytecie Emory. Pobrano 20 stycznia 2009 r.
  26. ↑ Freshnews, Rushdie. Pobrano 20 stycznia 2009 r.

Referencje

  • Mandel, Michael. Jak Ameryka rezygnuje z morderstwa. Pluto Press, 2004. ISBN 9780745321516.
  • „Sir Rubbish: Czy Rushdie zasługuje na rycerstwo.” Suplement edukacyjny Times Higher. 20 czerwca 2007 r. ISSN 0049-3929.
  • Tamney, Joseph Bernard. 2002. Odporność religii konserwatywnej: przypadek popularnych, konserwatywnych kongregacji protestanckich. Cambridge, Wielka Brytania: The Press Syndicate of University of Cambridge. ISBN 9780521008679.
Laureaci nagrody Booker Man for Fiction
1960-1969

P. H. Newby (1969)

1970-1979

Bernice Rubens (1970) • VS Naipaul (1971) • John Berger (1972) • James Gordon Farrell (1973) • Nadine Gordimer / Stanley Middleton (1974) • Ruth Prawer Jhabvala (1975) • David Storey (1976) • Paul Scott ( 1977) • Iris Murdoch (1978) • Penelope Fitzgerald (1979)

1980-1989

William Golding (1980) • Salman Rushdie (1981) • Thomas Keneally (1982) • John Maxwell Coetzee (1983) • Anita Brookner (1984) • Keri Hulme (1985) • Kingsley Amis (1986) • Penelope Lively (1987) • Peter Carey (1988) • Kazuo Ishiguro ( 1989)

1990-1999

AS Byatt (1990) • Ben Okri (1991) • Michael Ondaatje / Barry Unsworth (1992) • Roddy Doyle (1993) • James Kelman (1994) • Pat Barker (1995) • Graham Swift (1996) • Arundhati Roy (1997) • Ian McEwan (1998) • John Maxwell Coetzee (1999)

2000-2010

Margaret Atwood (2000) • Peter Carey (2001) • Yann Martel (2002) • DBC Pierre (2003) • Alan Hollinghurst (2004) • John Banville (2005) • Kiran Desai (2006) • Anne Enright (2007)

Obejrzyj wideo: Salman Rushdie - Jung & Naiv: Folge 448 (Sierpień 2020).

Pin
Send
Share
Send