Vkontakte
Pinterest




The przytarczyce są małymi gruczołami dokrewnymi występującymi we wszystkich kręgowcach czworonożnych (tj. z wyjątkiem ryb) i wytwarzają hormon przytarczyczny, który reguluje poziom wapnia i fosforanów w płynach pozakomórkowych. Przytarczyca zwykle znajduje się w pobliżu tarczycy.

Ciało kręgowca jest cudem misternie skoordynowanych mechanizmów, które utrzymują homeostazę (równowagę) dla prawidłowego funkcjonowania. Homeostaza wapnia jest szczególnie ważna dla optymalnego działania układu nerwowego i skurczu mięśni. Podczas gdy ryby mogą regulować poziom wapnia poprzez pobieranie z wody, czworonogi, takie jak płazy i ptaki, mają wewnętrzne mechanizmy kontroli. Kiedy potrzebna jest większa ilość wapnia, przytarczyca stymuluje ruch z zapasów wapnia w ciele (kości), a także pomaga w zatrzymaniu tego, co zostałoby utracone przez układ moczowy. Czyni to poprzez złożony system wykrywania zapotrzebowania na więcej wapnia i uwalnianie hormonu, który przemieszcza się przez układ krążenia do odległych części ciała, gdzie wykonuje różnorodne działania związane z homeostazą wapnia.

U ludzi najczęściej występują cztery przytarczyce w parach po dwie, ale niektóre osoby mają zaledwie dwa lub trzy, a nawet sześć lub nawet osiem. Ludzkie przytarczyce znajdują się w szyi, zwykle na tylnej powierzchni tarczycy, chociaż w rzadkich przypadkach mogą znajdować się w obrębie tarczycy.

Przegląd

Gruczoły przytarczyczne są uważane za część układu hormonalnego, który jest systemem kontroli gruczołów bezkanałowych i pojedynczych komórek wydzielających przekaźniki chemiczne zwane hormonami. Hormony te przechodzą bezpośrednio z gruczołów do organizmu i są przenoszone przez krew lub dyfuzję, a nie wydzielane przez rurki.

W przypadku przytarczyc tym przekaźnikiem chemicznym jest hormon przytarczyc lub parathormon. Działa w celu regulacji metabolizmu wapnia i fosforanów, kierując przepływ wapnia z kości do płynów pozakomórkowych (zwiększając wapń w płynach); hamowanie nerkowej reabsorpcji fosforanu (zwiększająca się utrata fosforanu z organizmu); i zwiększenie reabsorpcji nerkowej wapnia (zwiększenie retencji wapnia). Z drugiej strony tarczyca wytwarza hormon kalcytoninę, która działa zmniejszając stężenie wapnia.

Gruczoły przytarczyczne zostały odkryte przez szwedzkiego studenta medycyny Ivara Sandstroma w 1880 r. (Eknoyan 1995). Był to ostatni ważny organ rozpoznany u ludzi.

Anatomia u ludzi

Gruczoły przytarczyczne są dość łatwo odróżnialne od tarczycy, ponieważ mają gęsto upakowane komórki, podczas gdy tarczyca ma wyraźną strukturę pęcherzykową. Histologicznie odróżniają się od tarczycy, ponieważ zawierają dwa rodzaje komórek:

ImięBarwiącyIlośćRozmiarFunkcjonowaćprzytarczyce naczelne komórki ciemnobiałe wytwarzanie PTH (patrz poniżej). zapalniczki ogniowe mniejsze większe funkcje nieznane.

Fizjologia

Jedyną funkcją przytarczyc jest regulacja poziomu wapnia w ciele w bardzo wąskim zakresie, aby układ nerwowy i mięśniowy mogły prawidłowo funkcjonować. Wapń zewnątrzkomórkowy jest ważny dla skurczu mięśni, krzepnięcia krwi i aktywności synaptycznej (Okabe i Graham 2004). Zatem regulacja homeostazy wapniowej ma ogromne znaczenie.

Kiedy poziom wapnia we krwi spadnie poniżej pewnego punktu, receptory wykrywające wapń (CasR) w przytarczyce są aktywowane w celu uwolnienia hormonów do krwi z zapasów, takich jak kość, a także regulacji wchłaniania zwrotnego.

Hormon przytarczyczny (PTH, znany również jako parathormon) to małe białko, które bierze udział w kontroli homeostazy wapnia i fosforu, a także fizjologii kości. W tkance kostnej PTH powoduje wychwyt wapnia z płynu kostnego, co powoduje jego ruch do płynów pozakomórkowych i krwi. Stymuluje również osteoklasty do rozkładania kości i uwalniania wapnia do krwi. W nerkach PTH zwiększa wchłanianie wapnia w taki sposób, że nie tyle traci się w moczu, a jednocześnie zmniejsza wchłanianie zwrotne fosforanów, zwiększając w ten sposób utratę przez mocz. Uważa się również, że PTH zwiększa wchłanianie wapnia z przewodu pokarmowego.

Rola w chorobie

Jedną z głównych chorób przytarczyc jest nadmierna aktywność jednego lub większej liczby płatów przytarczyc, co powoduje zbyt duże stężenie hormonu przytarczyc i powoduje potencjalnie poważny brak równowagi wapnia. To się nazywa nadczynność przytarczyc; prowadzi do hiperkalcemii i zapalenia kości i szpiku zwłóknienia pęcherza. Ponieważ nadczynność przytarczyc została po raz pierwszy opisana w 1925 r., Objawy stały się znane jako „jęki, jęki, kamienie (nerkowe) i (złamane) kości”. Podstawowym leczeniem tej choroby jest chirurgiczne usunięcie wadliwego gruczołu.

Nowoczesne ultradźwięki o wysokiej częstotliwości mogą zobaczyć masy przytarczyc, nawet zanim spowodują wysokie stężenie wapnia. Nazywa się je przypadkowymi przytarczycami. Jeśli pacjent ma podwyższony poziom wapnia, można użyć ultradźwięków do zlokalizowania nieprawidłowych gruczołów. Zastosowanie płukania FNA i płukania hormonów przytarczyc może potwierdzić nieprawidłowe gruczoły. Poziom wapnia we krwi pobrany 15-30 minut po biopsji może pomóc ustalić, czy choroba jest spowodowana pojedynczym nieprawidłowym gruczołem, czy wieloma gruczołami.

Spadek wapnia w surowicy sugeruje jedno źródło, a żadna kropla nie sugeruje wielu gruczołów. To, w przypadku nielokalizującego skanu Sestamibi, wskazywałoby raczej na badanie szyi, niż minimalnie inwazyjną metodę ukierunkowaną na chorobę jednego gruczołu.

Często stosuje się skan Sestamibi w celu ustalenia, które przytarczyce są odpowiedzialne za nadprodukcję hormonu przytarczyc.

Kiedy tarczyca jest usuwana z przyczyn medycznych, bardzo ważne jest, aby przytarczyce pozostały nietknięte.

Niedoczynność przytarczyc i choroby pokrewne

  • Niedoczynność przytarczyc
  • Pseudohypoparathyroidism
  • Pseudopseudohypoparathyroidism
  • Zaburzenia receptora przytarczyc są związane z chondroplazją metafizyczną Jansena i chondroplazją Blomstranda.

Embriologia i ewolucja

Gruczoły przytarczyczne powstają w wyniku interakcji mezenchymu grzebienia nerwowego z endodermą trzeciego i czwartego worka gardłowego. U ludzi i kurczaków przytarczyce powstają z trzeciej i czwartej endodermalnej torebki gardłowej, podczas gdy u myszy powstają jedynie z trzeciej torebki (Okabe i Graham 2004).

Genetycznie Eya-1 (transkrybitonowy koaktywator), Six-1 (czynnik transkrypcyjny homeoboksu) i Gcm-2 (czynnik transkrypcyjny) są związane z rozwojem przytarczyc, a zmiany w tych genach zmieniają przytarczycę rozwój.

Zachowana homologia genów i receptorów wykrywających wapń w skrzelach ryb z tymi w gruczołach przytarczycznych ptaków i ssaków jest rozpoznawana przez ewolucyjną biologię rozwojową jako ewolucja z wykorzystaniem genów i sieci genowych w nowatorski sposób do generowania nowych struktur o niektórych podobnych funkcjach i nowych funkcjach. Okabe i Graham (2004) zauważają, że ryby uważane za pozbawione przytarczyc i hormonu przytarczyc pobierają wapń ze źródeł zewnętrznych, ale wraz z przejściem ze środowiska wodnego do lądowego, czworonogi wymagały nowych środków regulacji homeostazy wapniowej. Ewolucja przytarczyc i PTH jest uważana za kluczowe wydarzenie w okresie przejściowym, uwalniając czworonogi od pobierania z wody i umożliwiając regulację wewnętrzną.

Galeria

  • Schemat pokazujący rozwój rozgałęzionych ciał nabłonkowych. I, II, III, IV. Gałęzie woreczków.

  • Ludzkie przytarczyce

Referencje

  • Eknoyan, G. 1995. „Historia przytarczyc.” Am J Nerka Dis 26(5): 801-807.
  • Graham, A., M. Okabe i R. Quinlan. 2005. Rola endodermy w rozwoju i ewolucji łuków gardła. Journal of Anatomy 207 (5): 479–487. Pobrano 11 stycznia 2017 r.
  • Okabe, M. i A. Graham. 2004. Pochodzenie przytarczyc. PNAS 101 (51): 17716–17719. Pobrano 11 stycznia 2017 r.

Linki zewnętrzne

Wszystkie linki pobrano 14 stycznia 2019 r.

  • Choroby przytarczyc i metody leczenia omówione w sposób laicki na Parathyroid.com.
  • Twoje przytarczyce na endocrineweb.com.

Obejrzyj wideo: Jak pozbyć się nadmiaru wapnia? (Luty 2020).

Vkontakte
Pinterest