Vkontakte
Pinterest




Völund jest mitycznym kowalem-bogiem ludów nordyckich i germańskich, którego szokująca i brutalna opowieść o zemście jest przekazywana w Völundarkviða, wiersz w Poetic Edda. Jest ściśle związany z Weyland (także przeliterowane Wayland, Lądujemy i Watlende), kowalski bóg religii anglosaskiej, który został przywieziony z osadnikami saksońskimi z Wielkiej Brytanii, chociaż dokładne powiązanie z wersją nordycką (czy to bezpośrednia ekstrapolacja, czy synkretyzm) jest niejasne.1

Mitologia nordycka słynie z bogatej aranżacji kolorowych opowieści, niezapomnianych postaci, bohaterskich poświęceń i epickich bitew. W historii północnej Europy ten zbiór opowieści nadawał sens i cel zarówno narodom skandynawskim, jak i północnym plemionom germańskim przez wiele stuleci. Chociaż duchowa wiedza nordyckiej mitologii, podobnie jak praktycznie cała ludzka historia, jest gwałtowna, wychwalająca wojnę i ludzkie ofiary, region ten stał się obecnie liderem pokoju i rozbrojenia na arenie międzynarodowej.

Völund w kontekście nordyckim

Jako postać w nordyckim ciele mitycznym Völund należał do złożonego systemu wierzeń religijnych, mitologicznych i kosmologicznych, podzielanego przez ludy skandynawskie i germańskie. Ta mitologiczna tradycja, z której najlepiej zachowane są podgrupy skandynawskie (a szczególnie islandzkie), rozwinęła się w tym okresie od pierwszych przejawów kultury religijnej i materialnej około 1000 r.p.n.e. aż do chrystianizacji tego obszaru, proces ten miał miejsce przede wszystkim w latach 900-1200 n.e.… 2 Opowieści zapisane w tym mitologicznym korpusie są przykładem zjednoczonego kulturowego skupienia się na sprawności fizycznej i potędze militarnej.

W tych ramach nordycka kosmologia postuluje trzy oddzielne „klany” bóstw: Aesirów, Wanirów i Jotunów. Różnica między Aesirem a Vanirem jest względna, ponieważ mówi się, że zawarli pokój, wymienili zakładników, zawarli związek małżeński i królowali razem po przedłużającej się wojnie. W rzeczywistości największa rozbieżność między tymi dwiema grupami dotyczy ich obszarów wpływów, przy czym Aesir reprezentuje wojnę i podbój, a Vanir - eksplorację, płodność i bogactwo.3 The Jotun, z drugiej strony są postrzegani jako generalnie maleńka (choć mądra) rasa gigantów, którzy reprezentowali głównych przeciwników Aesirów i Wanirów.

Völund, w pół-tytułowej opowieści z Poetic Edda, jest intrygującą postacią. Z jednej strony wydaje się być (dość niemoralnym) człowiekiem, który dokonuje krwawej zemsty na oprawcy. Z drugiej strony mityczny i archeologiczny zapis zawiera pewne elementy (omówione poniżej), które sugerują boskie pochodzenie. W każdym razie jest jedną z bardziej niejednoznacznych (a tym samym intrygujących) postaci w nordyckim micie.

Konta mityczne

Historia Völunda związana z Völundarkvitha sekcja Poetic Edda,4 to mrożąca krew w żyłach opowieść o porwaniu, zdradzie, gwałcie, morderstwie i zemście. Zaczyna się w domu trzech braci kawalerów, Völund, Egil i Slagfiðr (Slagfid / Slagfinn), którzy wyruszają jednej nocy, by spotkać trzy valkyries wirujące len nad rzeką. Po tym, jak młode dziewice zdjęły peleryny z łabędzi (i dlatego nie były w stanie odlecieć),5 bracia podkradli się, złapali ich i przywieźli z powrotem do domu, gdzie zabrali ich za żony. Po dziewięciu latach „Walkirie ogarnęły tęsknotę za bitwą i… odleciały”.6 Kiedy tego dnia bracia wrócili do domu z polowania, zostali opuszczeni:

Strona główna Völund | z jego polowania przyszedł
Ze znużonego sposobu, | łucznik pogodowy,
Slagfith i Egil | sala znaleziona pusta,
Weszli i poszli, | wszędzie szukający. Wschodnie piekło Egil | po Olrun,
I Slagfith na południe | szukać Łabędziego Białego;
Sam Völund | w Ulfdalir leżał.7

Jako jedyna pamiątka, którą Völund miał ze złamanym sercem ukochanego, był jej złoty pierścionek, został w domu i po replice zbudował replikę, stopniowo rozwijając mistrzowskie umiejętności obróbki metali i kowalstwa.

Czerwone złoto, które wymodelował z najpiękniejszych klejnotów,
I pierścienie naciągnął | na linach łyka;
Więc dla jego żony | długo czekał
Jeśli sprawiedliwy dom może do niego przyjść.8Kuźnia Völunda w centrum, córka Niduda po lewej i martwi synowie Niduda ukryci po prawej stronie kuźni. Między dziewczyną a kuźnią Völund można zobaczyć w odlatującym orzełku. Z kamienia obrazowego Ardre.

Niedługo potem opowieści o biegłości Völunda w obróbce metali dotarły do ​​ucha króla Niduda, miejscowego władcy. Król, pragnąc wykorzystać te umiejętności do własnego powiększenia, porwał kowala, ukradł miecz i pierścienie i uwięził na wyspie. Aby upewnić się, że jego nowa szarża nie ucieknie, Nidud kazał Völundowi zahamować (co sprawiło, że był kaleką i nie mógł chodzić). Tam został zmuszony do wykuwania przedmiotów dla króla. Wzbudzając zranienie, pierścień żony Weyland został przekazany córce króla, Bodvildowi, a niegodziwy monarcha trzymał i nosił miecz Weylanda.

Przedstawienie kowala Hamleta Weylanda z przodu trumny Franków.

Uwięziony w więzieniu na wyspie Völund nie miał nic innego do roboty, jak tylko zemstę. Najpierw zwabił dwóch młodych synów króla Niduda na swoją wyspę:

Völund powiedział:
"Chodźcie sami, | przyjdźcie następnego dnia,
Złoto dla was obu należy wówczas podać;
Nie mów pokojówkom lub ludzie z sali,
Nikt nie mówi | że mnie szukałeś. ”

Wczesny brat | zadzwonić do brata:
„Szybki, chodźmy | zobaczyć pierścienie.” Podeszli do skrzyni, | i pragnęli kluczy,
Zło było otwarte | kiedy weszli do środka;
Strzepnął ich głowy, | i ich stopy ukrył
Pod sadzą | paski miechów.9

Po dekapitacji młodzieży i ukryciu ich ciał Völund mógł kontynuować swój plan. W następnym etapie, podobnie jak odwrócona pod względem płci wersja opowieści o Procnê i Tereusie,10 buduje biżuterię z ich oczu (które przedstawia królowej), kielichy z ich czaszek (które daje królowi) i broszki z ich zębów (które dostarcza księżniczce). Idąc dalej za swoimi złymi celami, przekonuje później młodą księżniczkę, by odwiedził go na swojej wyspie, gdzie otula ją zmysłami zatrutym piwem i gwałci. Po zakończeniu zemsty Völund zakłada płaszcz łabędzi i leci do sypialni króla, by napawać się radością:

„Szukajcie kuźni | którą ustawiłeś,
Znajdziesz mieszek pokropiony krwią;
Odbijam głowy | obu twoich synów,
I ich stopy są blisko sadzy paski, które ukryłem. "Ich czaszki, kiedyś schowane | za włosy, wziąłem,
Ustaw je w srebro | i wysłał ich do Nithuth;
Klejnoty pełne uczciwe | z ich oczu stworzyłem
Do żony Nithutha (Niduda) | tak mądrze im dałem. "I z zębów | twarzy, które wykonałem
Broszka na piersi, | Bothvildowi to dałem;
Teraz duży z dzieckiem | Czy Bothvild odchodzi,
Jedyna córka | wy dwoje kiedykolwiek ”. Mówił Nithuth:
„Nigdy nie mów, że to gorsze może mnie skrzywdzić,
Ani mnie to nie zrobiło, Völund, | bardziej zgorzkniały dla zemsty;
Nie ma takiego człowieka | od twojego konia, aby cię zabrać,
A może taki łucznik | na dół, aby cię zastrzelić,
Podczas gdy wysoko w chmurach | twój kurs.11Po tym mroczny antybohater uciekł, pozostawiając oszołomionych członków rodziny królewskiej ku ich smutkowi i stracie.
Śmiech Völund | wzrosła w górę,
Ale pozostawiony w smutku Nithuth usiadł.12

Tematy religijne

Chociaż niepokojąca opowieść o Völund wydaje się po prostu opowieścią o ludzkiej deprawacji, można w niej dostrzec pewne elementy religijne. Po pierwsze, kowala często określa się mianem „księcia álfar (elfy) i rodak z álfar,„co sugeruje jego miejsce w ich szeregach.13 Po drugie, dowody tekstowe sugerują również podobny link, jak Völundarkvitha znajduje się między dwoma mitologicznymi wierszami (Thrymskvida i Alvíssmál) w Codex Regius wersja Poetic Edda - co jest dziwne, biorąc pod uwagę, że tekst jest podzielony na dwie części: mitologiczną i heroiczną.14 Tak więc to umiejscowienie stanowi przypisanie dotyczące boskości postaci centralnej. Po trzecie (i najbardziej wyraźne) elementy opowieści można znaleźć w języku germańskim Thidreks Saga, który zawiera wiele takich samych wydarzeń jak Völundarkvitha, ale zaczyna się od opisania Velenta (Völund) jako syna giganta, który nauczył się kowalstwa od dwóch krasnoludów.15 Po czwarte, jego mitologiczne znaczenie potwierdzają niezliczone wskazówki archeologiczne dotyczące wszechobecności mitu, od jego obecności na krucyfiksach16 do napisu na trumnach pogrzebowych.17 Wreszcie, to boskie przypisanie ma pewien sens brutalności wiersza, ponieważ „gdyby Völund był boską postacią, którą prawdopodobnie kiedyś był, skrajna natura jego„ sprawiedliwości ”wydawałaby się akceptowalna w starożytny, prymitywny sposób, a nawet jak zauważył Kaaren Grimstad, pozostaje w nim coś z mściwego boga, z którym boryka się człowiek, który go zranił. ”18

Jednak pomimo tych szczegółów, pozostaje faktem, że istniejący Völund jest głównie ludzkim agentem, co oznacza, że ​​jego działania należy oceniać według ludzkich standardów. Jak stwierdza McKinnell:

Anglosasi również mieli wątpliwości co do sprawiedliwości zemsty Welanda. Deor i Alfreda Boethius, Metrum 10, obaj unikają dyskusji na ten temat, a rzeźbiarz Franks Casket jest implikacją wrogo nastawioną do niego, zestawiając przyniesienie pierścienia Bodvildra z darami Mędrców dla Chrystusa - mściwy stary porządek skierowany przeciwko nowemu miłosiernemu. Poeta „Völundarkvitha wystarczy artysty, by być bardziej zrównoważonym, i pozwala nam na własne zdanie, ale fala opinii prawdopodobnie już biegła przeciwko tak prymitywnej „sprawiedliwości”, a dni Völunda jako bohatera były policzone.19

Notatki

  1. ↑ Zobacz John McKinnell, „Kontekst Völundarkviða”, Saga-Book XXIII (1), (1990), 1-27, który wysuwa hipotezę, że mityczna relacja pojawiła się w staronordyckojęzycznym obszarze w Yorkshire, gdzieś w dziesiątym lub jedenastym wieku (11-13).
  2. ↑ John Lindow. Podręcznik mitologii nordyckiej. (Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO, 2001. ISBN 1576072177), 6-8. Chociaż niektórzy uczeni argumentowali przeciwko homogenizującemu efektowi łączenia tych różnych tradycji pod rubrykę „mitologii nordyckiej”, głęboko badawczy / nomadyczny charakter społeczeństwa wikingów ma tendencję do odrzucania takich obiekcji. Jak Thomas DuBois przekonywująco argumentuje: „cokolwiek innego możemy powiedzieć o różnych narodach Północy podczas Wieku Wikingów, nie możemy twierdzić, że byli oni odizolowani lub nieświadomi swoich sąsiadów… Jak religia wyraża obawy i doświadczenia swoich wyznawców, zmienia się nieustannie w odpowiedzi na czynniki kulturowe, ekonomiczne i środowiskowe. Pomysły i ideały przekazywane są między społecznościami z częstotliwością i regularnością, prowadząc do współzależnego i międzykulturowego regionu o szerokich podobieństwach religii i światopoglądu. ”(27-28).
  3. ↑ Mówiąc dokładniej, Georges Dumézil, jeden z najważniejszych autorytetów nordyckiej tradycji i znany komparatysta, przekonuje dość przekonująco, że rozróżnienie Aesir / Vanir jest elementem większego podziału triadycznego (między bogami władców, bogami wojowników i bogami rolnictwa) i handel), co odbija się echem wśród kosmologii indoeuropejskich (od wedyjskich Indii, przez Rzym i po germańską Północ). Ponadto zauważa, że ​​to rozróżnienie jest zgodne z wzorcami organizacji społecznej występującymi we wszystkich tych społeczeństwach. Zobacz Georges Dumézil. Gods of the Ancient Northmen, Pod redakcją Einar Haugen; Wprowadzenie C. Scott Littleton i Udo Strutynski. (Berkeley: University of California Press, 1973 1977), XI-XIII, 3-25) po więcej szczegółów.
  4. ↑ Andy Orchard. Słownik nordyckiego mitu i legendy Cassella. (Londyn: Cassell; Nowy Jork: Ukazuje się w Stanach Zjednoczonych przez Sterling Pub. Co., 2002), 390.
  5. ↑ To konto przyjmuje założenie (wspólne w wielu późniejszych mitycznych tekstach o łabędziach-dziewkach byli valkyries (i vice versa): „Koncepcja nadprzyrodzonej dziewicy-wojownika została przypuszczalnie sprowadzona do Skandynawii bardzo wcześnie z ras południowo-germańskich, a później została wpleciona w podobnie południowo-germańską tradycję dziewicy łabędzi… Komplikacja rozwinęła się, gdy pierwotnie całkiem ludzkie kobiety z legend-bohaterów zostały obdarzone cechami zarówno Walkirii, jak i dziewiczych łabędzi ”. Przypis do „Voluspa” w Poetic Edda, dostępne online na stronie sacred-texts.com. 14 ff 31.
  6. ↑ P.A. Munch, „Norse Mythology: Legends of Gods and Heroes”. W wersji z Magnus Olsen, przetłumaczone z norweskiego przez Sigurda Bernharda Hustvedta. (Nowy Jork: Fundacja amerykańsko-skandynawska; Londyn: H. Milford, Oxford University Press, 1926), 126.
  7. ↑ Völundarkvitha (6-7), Poetic Edda, 256-257.
  8. ↑ Völundarkvitha (8), Poetic Edda, 257.
  9. ↑ Völundarkvitha (22-24), Poetic Edda, 262-263.
  10. ↑ Procnê rozczłonkuje małego synka i karmi go swoim nieświadomym mężem. Owidiusz Metamorfozy (6.424-676).
  11. ↑ Völundarkvitha (36-39), Poetic Edda, 266-267.
  12. ↑ Völundarkvitha (40), Poetic Edda, 267.
  13. ↑ Lindow, 110.
  14. ↑ Sad, 390.
  15. ↑ Munch, 293.
  16. ↑ Thomas A. DuBois. Religie skandynawskie w epoce wikingów. (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1999), 150.
  17. ↑ Philip Webster Souers, „The Wayland Scene on the Franks Casket”, Speculum: A Journal of Medieval Studies 18 (1) (styczeń 1943): 104-111.
  18. ↑ John McKinnell, „Kontekst Völundarkviða”, Saga-Book, Vol. XXIII (1) (1990), 24.
  19. ↑ McKinnell, 25.

Referencje

  • DuBois, Thomas A. Religie skandynawskie w epoce wikingów. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1999. ISBN 0812217144.
  • Dumézil, Georges. Gods of the Ancient Northmen, Pod redakcją Einar Haugen; Wprowadzenie C. Scott Littleton i Udo Strutynski. (Centrum Studiów Porównawczych Folklorów i Mitologii UCLA. Publikacje, 3) Berkeley: University of California Press, 1973 1977. ISBN 0520020448.
  • Lindow, John. Podręcznik mitologii nordyckiej. Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO, 2001. ISBN 1576072177.
  • McKinnell, John. „Kontekst Völundarkviða” Saga-Book, Vol. XXIII (1), 1990. 1-27.
  • Munch, P. A. „Mitologia nordycka: Legendy bogów i bohaterów”. W wersji z Magnus Olsen, przetłumaczone z norweskiego przez Sigurda Bernharda Hustvedta. Nowy Jork: fundacja amerykańsko-skandynawska; Londyn: H. Milford, Oxford University Press, 1926.
  • Sad, Andy. Słownik nordyckiego mitu i legendy Cassella. Londyn: Cassell; Nowy Jork: Ukazuje się w Stanach Zjednoczonych przez Sterling Pub. Co., 2002. ISBN 0304363855.
  • The Poetic Edda, Przetłumaczone i z notatkami Henry Adamsa Bellowsa. Princeton: Princeton University Press, 1936. Dostęp online w sacred-texts.com.sacred-texts.com. Pobrano 8 czerwca 2008 r.
  • Souers, Philip Webster. „Scena Waylanda w trumnie Franków” Speculum: A Journal of Medieval Studies 18 (1) (styczeń 1943): 104-111
  • Sturluson, Snorri. The Prose Edda, Przetłumaczone z języka islandzkiego i ze wstępem Arthura Gilchrista Brodeura. Nowy Jork: fundacja amerykańsko-skandynawska, 1916. Dostępny online na 1. northvegr.org. Pobrano 8 czerwca 2008 r.
  • Turville-Petre, Gabriel. Mit i religia północy: religia starożytnej Skandynawii. Nowy Jork: Holt, Rinehart and Winston, 1964. ISBN 0837174201.

Linki zewnętrzne

Wszystkie linki pobrano 25 stycznia 2016 r.

  • Artykuł na temat Wayland the Smith dotyczy także Egila z Poetic Edda - waylands.net.
  • Owidiusz Metamorfozy. Internet Ckassics.
  • VÖLUNDARKVITHA (The Lay of Völund); Część poetyckiej Eddy

Obejrzyj wideo: Volund - Andetag (Luty 2020).

Vkontakte
Pinterest